Opinie

    • Georgina Verbaan

Weg

Het is bij ons thuis traditie geworden om ieder jaar rond Sinterklaas te verzuchten dat we volgend jaar echt, nee écht, weggaan met Kerst. Dat we het in de zomer al boeken, dat we ‘VAKANTIE! KERST! BOEKEN! NU!’ met een dikke viltstift en omrand door neonmarker in onze agenda’s zetten en dat we dan gewoon lukraak iets uitkiezen om heen te gaan, iets warms, of iets kouds, als het maar weg is.

Gewoon, iets om naar uit te kijken.

Ik heb geen idee hoe het is om Kerst in de zon te vieren. Zonder aardappelsalade. Ik hoor veel mensen hoog opgeven over de boel de boel laten, wat T-shirts in een koffer vol boeken duwen, iets met factor en wat zwemgoed en vooruit; één lange broek en een trui voor ‘je weet niet, misschien dat het ’s avonds afkoelt’.

Je geeft zo nu en dan wat architectonisch advies voor een zandkasteel met slotgracht, vraagt je in het geniep af of die vette bleke vent met zijn vrouw of zijn dochter op vakantie is, en met een beetje pech kom je er misschien al googelend achter een taxirit verwijderd te zijn van een verse pestuitbraak. Maar zélfs als dát het geval blijkt én je gedurende je gehele verblijf in een bittere strijd met het hotelmanagement verwikkeld blijft vanwege militante bedwantsen die in werkelijk iedere nieuw aangeboden slaapgelegenheid met geslepen steeksnuiten voor je klaar zitten, zal je zo nu en dan overvallen worden door een overweldigend gevoel van dankbaarheid voor het feit dat je niet overal geconfronteerd wordt met radio-dj’s die gierend uit de doeken doen hoe hun peristaltische darmbeweging weer op gang gekomen is ondanks hun gezwollen ego.

Veel mensen zweren bij wintersport. Echt zorgwekkend veel mensen

Naar iets kouds afreizen kan natuurlijk ook. Veel mensen zweren bij wintersport. Echt zorgwekkend veel mensen. Zijn al die mensen daar dan, als je er aankomt? En moet je daar dan mee praten? Dat maakt het toch meteen een stuk onaantrekkelijker. Hoewel het sportelement me ook zorgen baart. Daar kan je toch niet zomaar ineens mee beginnen?

Gewoon in een gebarricadeerde berghut zitten, met stukken hout om te verbranden en dan zo nu en dan door de sneeuw nieuwe wijn en hompen brood bij een klein, boos en tandeloos vrouwtje halen, lijkt me dan weer wél prettig. Maar waar vind je een gebarricadeerde berghut in de buurt van een klein tandeloos vrouwtje dat vloekend wijn en brood verkoopt, en hoe kom je daar?

Een vriendin ging eens naar het noorderlicht kijken in de kerstvakantie. „We hebben wel veel geslapen”, was het meest wervende dat ik uit haar wist te persen toen ze met een klinische depressie terugkwam uit donker IJsland. O, en ze had rendieren gezien. „Dat was leuk”, zei ze toen ze maanden later weer contact met mensen maakte.

Mijn moeder komt uit Duitsland. Daar vieren ze kerstavond uitbundig. Het leuke daaraan was, toen ik nog kind was, dat andere Nederlanders pas kerst vierden op Eerste Kerstdag. Maar nu is Kerstavond een extra kerstavond en omdat veel mensen dan al vol zitten gaan mensen (mijn beste vriend) de avond voor Kerstavond al Kerst vieren, en omdat iedereen dus de rest van de Kerst ook al vol zit gaan sommige mensen (mijn schoonfamilie) Kerst vieren op de dag vóór de dag vóór Kerstavond. Waardoor wij dus 22, 23, 24, 25 én 26 december Kerst vieren.

Bij dezen de reden dat wij ieder jaar rond Sinterklaas, heel traditioneel, verzuchten dat we volgend jaar echt, nee écht, weggaan met Kerst. We doen het niet. Néééé, natuurlijk niet. Ja, er is van alles voor te zeggen om het wel te doen, maar zouden we een dierbare traditie de nek omdraaien en wat blijft er dan nog over?

    • Georgina Verbaan