Recensie

Quatuor Danel komt te laat op stoom in Beethoven-marathon

Tijdens het eerste concert van de Beethoven-marathon in TivoliVredenburg liet Quatuor Danel mooie dingen horen. Maar het strijkkwartet wist niet overal te overtuigen.

Dit weekend voert Quatuor Danel de complete strijkkwartetten van Beethoven uit in TivoliVredenburg. Foto Marco Borggreve

Ludwig van Beethoven componeerde in zijn leven zestien strijkkwartetten. Dat deed hij in toenemende mate van abstractie, met de roemruchte Grosse Fuge (Opus 133) als revolutionair summum. Quatuor Danel voert ze dit weekend allemaal uit in TivoliVredenburg en trapte donderdagavond af met de eerste vier kwartetten uit Opus 18 (1798-1800).

Muzikaal gezien staan Beethovens eerste strijkkwartetten op een kantelpunt. Enerzijds steekt de componist hoorbaar Haydn en Mozart naar de kroon, anderzijds test hij hun classicistische erfenis even hoorbaar op haar rekbaarheid.

Neem het tweede deel uit Opus 18/1 dat met zijn peilloze melancholie (en grillige uitbarstingen aan het slot) ook een kwart eeuw later door Schubert geschreven had kunnen zijn. Quatuor Danel stond garant voor een diep doorvoelde uitvoering: aanvankelijk teer, maar tot in de kleinste vezels expressief, en met een dwingende opbouw naar het einde waar de vier hun instrumenten lieten knarsen als een roestige draailier.

Toch wist het kwartet niet overal te overtuigen, een extatisch bekkentrekkende primarius ten spijt. Vooral de snelle delen leden onder een wat dunne toon die eerder krabbelig dan briljant klonk en samenspel dat vaak uit de losse pols leek te komen. Dat leverde spannende momenten op, maar leidde zelden tot echte magie door teveel kleine onvolkomenheden en te weinig finesse.

Er waren uitzonderingen, zoals de finale van Opus 18/2: weliswaar geen toonbeeld van gepolijste volmaaktheid, maar wel degelijk muziek onder hoogspanning. Rock voor zestien snaren, die onverbiddelijk bij de kladden greep.

Wonderlijk: hoe de avond aan het slot plotseling kenterde. In Opus 18/4 liet Quatuor Danel met precies de juiste kort aangebonden felheid horen dat het strijkkwartet onder Beethoven tot een genre van bloed, zweet en snaren werd.

Jammer dat het viermanschap een heel concert nodig had om echt goed op stoom te komen, al belooft de stijgende lijn wat voor de rest van het weekend.

    • Joep Christenhusz