Brieven

Holocaustmonument

Waren er maar minder stenen nodig

Het sympathieke aan het huidige monumentje is dat het zich niet aan je opdringt, schrijft Auke Kok (2/12). Hij betuigt in zijn column steun aan het verzet van buurtbewoners tegen het geplande holocaustmonument van architect Daniel Libeskind in de Amsterdamse Weesperstraat. „Een stelsel van twaalf meter hoge en opvallende lange muren met daarop de namen van de uit Amsterdam afgevoerde en vermoorde Joden. Dat zijn dus ruim honderdduizend stenen, een enorm gevaarte op de plek waar nu een lief plantsoentje ligt”, aldus Kok, die het opneemt voor mensen die nu in de voormalige Joodse huizen wonen. In 1991, tijdens het hoogtepunt van het Servische fascisme, verruilde ik Belgrado voor het tolerante Amsterdam. Als niet-Joodse bewoner van de buurt waar Spinoza geboren werd, vind ik dat het monument juist niet klein mag zijn. „Er zal ook groen voor moeten wijken”, spreekt Kok de buurtbewoners na die een paar bomen belangrijker vinden dan het monument. Hun idee om het monument gedeeltelijk onder het Mr. Visserplein te bouwen (lees: te laten onderduiken) is met recht een gotspe te noemen. De angst voor de ‘stenen kolos’ is ongegrond. Het holocaustmonument van Libeskind zal lang niet zo kolossaal ogen. Waren er maar minder stenen met namen voor het monument nodig, dat zou beter zijn geweest voor iedereen.

    • Vladan Ilic