Het Rotterdam dat de citymarketing vergeet

Expositie

Zeven kunstenaars brengen de verborgen structuren van de stad in beeld. Tekst

Als de avond is gevallen, gaat fotograaf Frank Hanswijk op pad naar de keerzijde van Rotterdam. Zijn serie Nachtschappen gaat over sleetse plekken.

Hoogbouw, nieuwbouw en skyline: dat is wat je ziet als je door de stad loopt. Het is ook waar in de citymarketing vaak de nadruk op wordt gelegd: in het oog lopende architectuur. Maar er is ook een onzichtbare stad. Die is bijvoorbeeld binnen: mensen die elkaar elke week ontmoeten in een wasserette. In huis: vrouwen van dertig van wie het leven niet is gelopen zoals ze dat hadden verwacht. Of toch op straat: mannen die elkaar niet kennen maar bij wijze van groet wel broer zeggen als ze elkaar op straat tegenkomen.

‘De Onzichtbare Stad’ heet de expositie die vanaf 7 december is te zien op de (gratis) mediawand van Theater Rotterdam (in de hal van de voormalige schouwburg). Zeven leden van kunstenaarscollectief Beeldkanon zijn er een jaar lang voor ‘ondergedoken’ in Rotterdam: zo wilden ze onzichtbare verbanden en onopgemerkte lagen van het stadsleven in beeld brengen.

„Wij willen een tegengeluid bieden aan het eenzijdige beeld van de stad”, zegt de voorzitter van het collectief, Floor Cornelisse. De zeven beeldmakers deden een jaar lang onderzoek naar wat hen opviel, elke maand presenteerden ze hun bevindingen aan elkaar. „Ook al werkten alle makers individueel, toch vertellen we een gezamenlijk verhaal”, aldus Cornelisse. „Namelijk dat een stad meer is dan zijn schil. Juist het onzichtbare deel van de stad bepaalt de identiteit ervan. De manier waarop de stad wordt gemaakt, gebruikt en achtergelaten door mensen.”

De leden van het collectief laten dat bijvoorbeeld zien door de conversaties in die wasserette vast te leggen. Of door de ruimte tussen gebouwen te fotograferen. Al het werk is te zien op een videoscherm, een maand lang vier keer per avond. Cornelisse: „Het past het best in de schouwburg, omdat dat een ontmoetingsplek zou moeten zijn voor alle stadsbewoners. Het werk komt niet tot zijn recht in een galerie of museum. Daar wordt het verheven tot kunst, maar we willen juist de dialoog met de stadsbewoners aangaan.”

De beelden vormen samen een soort slideshow. „Ze bewegen soms van links naar rechts, een andere keer gaan er drie werken onafhankelijk van elkaar over het scherm. En soms wordt er ingezoomd of juist uitgezoomd op een werk.”