Reactie OP Kiza Magendane

Wegkijken kunnen we allang niet meer

Foto ABDULLAH DOMA/AFP2

Fort Europa is in feite een mislukt Utopia, want zoals altijd slaat de werkelijkheid van de gerealiseerde utopie om in haar tegendeel. Kiza Magendane wijst fijntjes op de grote paradox van deze tijd (Ons geweten mag niet stoppen bij de grens, 2/12). Hoe verlicht politieke idealen ook klinken, de krampachtige bezweringen van angstvisioen en vijandbeeld werken niet meer. Globalisering en nieuwemediatechnologie hebben mensen dichter bij elkaar gebracht. Dat verschaft meer inzicht in het verschil in leefomstandigheden. Mensen constateren dat de bestaansvoorwaarden in bepaalde delen van de wereld aanzienlijk gunstiger zijn. Resultante van een onmiskenbare geopolitiek, die veel jonge Afrikanen naar Europa heeft gedreven. ‘Gelukzoekers’ heten ze hier gemakshalve. Realisten, zou ik zeggen, met de wil en energie om iets van het leven te maken – waar ieder weldenkend mens naar verlangt. Waarom zouden wij deze millennials die kans onthouden? Is het niet veeleer onze dure plicht om ze te behoeden voor de gevaren en risico’s die ze trotseren op hun tocht hier naartoe? Voor Magendane biedt dit soort vragen een grote uitdaging aan ons geweten en onze medemenselijkheid. Wegkijken kunnen we inmiddels allang niet meer. Immers ook binnen de eigen muren is de discussie in alle hevigheid opgelaaid.