‘‘West Side Story’ is te goed om te moderniseren’

Theater In de nieuwe productie van West Side Story, die vanaf volgende week in Nederland speelt, worden weer de originele choreografieën gedanst. „Ik heb niets aan urban dancers”, zegt regisseur Joey McKneely.

De rollen in deze nieuwe uitvoering van West Side Story worden voor het eerst niet door twintigers maar door adolescenten gedanst. Foto Johan Persson

Ze zijn nog nooit zo jong geweest, de zingende dansers en de dansende zangers in West Side Story, de wereldberoemde musical van Leonard Bernstein. Ze springen en duikelen, spannen hun spieren en ballen hun vuisten als adolescenten – en dat zijn ze natuurlijk ook.

In vorige producties was dat echter nooit zo duidelijk, daar waren het bijna altijd twintigers die het beeld bepaalden. Maar nu, in de Amerikaanse tourneeproduktie die de komende weken in Nederland te zien is, hebben ze eindelijk de leeftijd die ze ook in werkelijkheid hadden kunnen hebben.

West Side Story gaat over het verlies van onschuld”, zegt regisseur Joey McKneely. „De twee groepen die hier tegenover elkaar staan, de jonge Amerikaanse blanken en de Puerto Ricaanse jongeren die in New York zijn komen wonen, zijn straatvechtertjes – geen moordenaars. Ze zijn er niet op uit elkaar te vermoorden. Er vallen wel doden, maar niet opzettelijk. Ze schrikken er zelf nog het meeste van. Die onschuld moet je op het podium kunnen zien.”

Joey McKneely (52) is regisseur van deze nieuwe West Side Story die sinds maart al op tournee ging langs steden als Istanbul, Praag, München, Hongkong, Tokio, Manilla, Singapore, Bangok, Parijs en Shanghai. Binnenkort volgen Den Haag, Groningen en Keulen.

Regisseur Joey McKneely: „De dansscénes moeten er agressief uitzien.”Foto Johan Persson

Origineel

McKneely gaat er prat op dat hij in deze show de originele choreografieën laat zien waarmee danslegende Jerome Robbins in 1957 het première-publiek begeesterde: „Daar bestaat veel documentatie over. Er zijn aantekeningen van een danser uit de oorspronkelijke voorstelling en we hebben natuurlijk de bioscoopfilm waarvoor Robbins zijn choreografieën heeft aangepast. Bovendien heb ik ooit als beginnend danser meegewerkt aan een Broadway-show met zijn werk. Robbins was daar zelf toen nog bij. Zo heb ik van hem geleerd dat de dansscènes in West Side Story niet de sfeer van regulier ballet mogen uitstralen. Ze moeten er agressief uitzien. Net zo agressief als de intrige. Robbins werd er niet voor niets om geprezen dat zijn dans zo’n naadloos onderdeel van het verhaal vormde.”

Maar zijn dansers moeten wel klassiek geschoold zijn, stipuleert McKneely: „Ik heb niets aan urban dancers – die vergen een heel ander soort choreografie en ook heel andere muziek dan Bernsteins geniale soundtrack. Je moet ook uit de voeten kunnen bij de mambo- en de jazz-ritmes in deze muziek. De jongeren van tegenwoordig beginnen trouwens veel eerder aan dansopleidingen dan voorheen. Daarom kunnen we nu veel jongere mensen engageren dan in eerdere producties. Deze generatie dansers is al heel vroeg begonnen en dus ook verbazend goed geschoold.”

„Verder geloof ik niet dat West Side Story hoognodig moet worden gemoderniseerd. Daarvoor is de show gewoonweg veel te goed. Hooguit moet je weten dat een hedendaags publiek niet meer precies weet hoe vijandig de New Yorkers en de Puerto Ricanen in de jaren vijftig tegenover elkaar stonden. Maar discriminatie op basis van huidskleur wordt nog wel begrepen. Vandaar dat ik in dit ensemble ook Afro-Amerikaanse dansers een plaats heb gegeven. Racisme is nog steeds actueel – en West Side Story dus ook.”