Recensie

Vertederende Paddington is ideale kerstfilm

Kinderfilm

Het vervolg op de eerste Paddingtonfilm is mogelijk nog aandoenlijker dan het origineel.

Op kenmerkend onhandige wijze voert Paddington klusjes uit in Paddington 2.

Door aardig en beleefd te zijn, kom je een heel eind. Het klinkt wat tuttig als centrale boodschap in een kinderfilm, maar iedere keer als het uit de mond rolt van beertje Paddington in Paddington 2, voelt het gebrek aan cynisme dat eruit spreekt vooral als een verademing.

Het vervolg op de eerste Paddingtonfilm is mogelijk nog aandoenlijker dan het origineel – dat blijkt al in de openingsscène waarin Paddingtons ‘oom’ en ‘tante’ een wel heel vertederend berenjong uit een rivier in Peru vissen. Daarna zien we het gesettelde beertje bij zijn nieuwe Londense adoptiefamilie. Daar beslist hij dat een antiek pop-upboek het ideale cadeau is voor de honderdste verjaardag van zijn tante. Op kenmerkend onhandige wijze voert Paddington klusjes uit om het broodnodige geld te verzamelen, maar hij wordt vervolgens beschuldigd van diefstal en „zinloos geweld tegen een kapsel”.

De familiefilm is een perfecte mix van nostalgie, kinderslapstick – zoals met een rode sok in de wasmachine de tenues van mede-gevangenen roze kleuren – en knipogen voor ouders. Er is een geestige cameo van Hugh Grant als egocentrische musicalacteur wiens huis volstaat met jeugdige zelfportretten. Waar de eerste film expliciet opriep tot compassie met vluchtelingen, is het vervolg met zijn pleidooi voor vriendelijkheid vooral een ideale kerstfilm.