Recensie

Strooien met clichés in een romkom over authenticiteit

Komedie

‘Gek van geluk’ gaat over authenticiteit, maar voelt ironisch genoeg weinig oorspronkelijk aan, om niet te zeggen nep.

Carly Wijs en Plien van Bennekom (rechts) in Gek van geluk.

Liedjesschrijver Lena (Plien van Bennekom) gebruikt het liefst zo weinig mogelijk clichés in haar teksten. Valerie (Carly Wijs), de vertolkster van haar liederen en tevens haar vriendin, vindt clichés onvermijdelijk, want ze gaan nou eenmaal over de liefde. Gek van geluk, de nieuwe film van Johan Nijenhuis, geeft zijn critici voer met deze opmerkingen. Zelf kiest Nijenhuis ervoor om met clichés te strooien in deze ongeïnspireerde romkom.

In het scenario van Jacqueline Epskamp draait het om authenticiteit en eerlijkheid versus onechtheid en leugens. Botox is fout, puur natuur goed. Om de aan writer’s block lijdende Lena te inspireren, huurt Valerie een werkloze acteur in, die met pruik op Lena het hoofd op hol moet brengen, zodat de liefdesliedjes weer gaan stromen. Het gaat mis als hij haar echt leuk gaat vinden en zijn masker af wil zetten.

Zoveel nadruk op echtheid kan Gek van geluk ironisch genoeg niet aan. De film voelt vooral weinig oorspronkelijk, om niet te zeggen nep. Had Nijenhuis maar naar Lena geluisterd, die Valerie adviseert de uitvoering van haar nieuwe song klein te houden.