Recensie

Hannigan voelt de muziek tot in haar tenen, resultaat is magisch

Klassiek

Sopraan Barbara Hannigan maakt indruk als zangeres én als dirigent. Met collectief Ludwig speelde ze in het Concertgebouw een geweldig programma.

Foto Raphael Brand

In 2014 maakte stersopraan Barbara Hannigan een sensationeel dirigeerdebuut in het Concertgebouw. Met het veelzijdige collectief Ludwig, dat ze ook toen dirigeerde, keerde Hannigan terug met een zo mogelijk nog sterker programma, bestaande uit Franse, Duitse en Amerikaanse muziek van een eeuw geleden. Opnieuw maakte ze grote indruk, als zangeres én dirigent. Na Amsterdam volgt een Europese tournee.

Het concert begon in het donker, met de fluitsolo Syrinx van Debussy, die vanaf het balkon adembenemend mooi gespeeld werd door Ingrid Geerlings. Debussy’s hypnotiserende melodie leidde naadloos naar diens tegenpool Schönberg. De orkestversie van Verklärte Nacht bevestigde dat Hannigan haar immense muzikaliteit niet alleen vocaal, maar ook dirigerend kan overbrengen. Met haar zwierige techniek – die wel iets weg heeft van een oosterse vechtsport – ontlokte ze de musici van Ludwig een fijnzinnige, rijkgeschakeerde klank en kamermuzikaal spel dat uitblonk in responsiviteit en dynamisch bereik.

Lijfrol

Na de pauze stonden twee andere, eveneens totaal verschillende tijdgenoten op het programma: de Lulu Suite van Berg en een suite uit Gershwins musical Girl Crazy. Deze stukken hebben Hannigan en Ludwig pas vastgelegd op een geweldige, inmiddels voor een Grammy genomineerde cd.

Bergs Lulu is een lijfrol van Hannigan. Dat zij deze muziek tot in haar tenen voelt bleek uit alles in een zinderende uitvoering. De gelaagde partituur zong in naturelle fraseringen, zelfs de klank-erupties in het tweede deel behielden in hun motoriek een virtuoze lichtvoetigheid, en wanneer Hannigan zich omdraaide om de zaal in te zingen droeg Ludwig haar elegant.

Gershwins musicalliederen lijken in eerste instantie van een andere orde. Toch was Girl Crazy de kraker van de avond. Hannigan werd hartverwarmend en vijfstemmig toegezongen door het orkest in ‘Embraceable you’. Daarna rekte ze met een superieur gevoel voor timing haar inzet van ‘I got rhythm’ tegen een zoemend clusterakkoord – magisch. Om unverfroren te eindigen met een schroeiende hoge noot en een Saturday Night Fever-pose.