Recensie

The Crown 2 gaat meer over de overspelige prins en het wilde zusje

Koningin De dramaserie over de jonge jaren van koningin Elizabeth II is terug voor een tweede seizoen. Naast politieke problemen worstelt Elizabeth met haar huwelijk en met het liefdesleven van haar zus.

Koningin Elizabeth II (Claire Foy) in The Crown 2. Foto Robert Viglasky/ Netflix.

Terwijl de echte koningin Elizabeth (91) nog vief rondrijdt op een bergpony; in de Paradise Papers verschijnt omdat ze elf miljoen pond op haar tropische eilanden heeft geparkeerd, en haar kleinzoon prins Harry zich verlooft met een gescheiden actrice, verschijnt op Netflix het tweede seizoen van The Crown.

In het eerste seizoen van de dramaserie van Peter Morgan volgden we de eerste leerjaren van de Britse koningin, vanaf haar huwelijk in 1947 en haar troonsbestijging in 1952, tot het begin van de Suezcrisis in 1956. De tweede reeks pakt daar de draad weer op en loopt door tot het Profumo spionageschandaal van 1963. Naast politieke problemen worstelt Elizabeth met haar moeizame huwelijk en met het liefdesleven van haar zus.

Claire Foy, als Elizabeth, blijft het hart van de serie. Met haar zachte gezicht – zorgelijk lijntje rond de mond, ronde verbaasde ogen – brengt ze onzekerheid, warmte en hartstocht aan achter de sterke, ietwat afstandelijke façade. Foy heeft ook een zekere screwball-kwaliteit; de komische houding van: ‘Wat overkomt me nu weer allemaal?’ Het contrast tussen binnen- en buiten is sowieso de aantrekkingskracht van de serie: je hebt de grote historische golven in de buitenwereld, de openbare pomp and circumstance van het koninklijk huis, en daarbinnen zit een familie met al zijn privéproblemen. Je krijgt de grandeur – de somptueuze aankleding is weer verrukkelijk – maar ook een koningin die op de bank tv zit te kijken, of op laarzen door het bos baggert.

Tegelijk zijn die drie dingen met elkaar verbonden: het persoonlijke is altijd politiek in het paleis. De belangrijkste rebellen hiertegen zijn Elizabeths man Philip (Matt Smith) en haar wilde zusje Margaret (Vanessa Kirby). Zij zien het paleis als een gevangenis, met Elizabeth als cipier, die hen verhindert om te doen wat ze het liefste doen: feesten en beminnen. Tegelijk, zo maakt de serie duidelijk, genieten beiden het meest van de privileges van het koningshuis.

Nu Elizabeth gesetteld is als koningin, draait de tweede reeks meer om Philip en Margaret. Philip ruikt aan de vrijheid op een reis door Oceanië – een maandenlang hengstenbal met marinemaatjes, die allemaal hun baard laten staan. Zijn turbulente huwelijk is de rode draad van de serie. Margaret wordt verliefd op een societyfotograaf, wat de meest sensuele aflevering tot nu toe oplevert. Als het stampvoetende Prinsesje Nooitgenoeg geeft ze de nodige pit aan de serie.

Met Margaret komen ook de eerste tekenen van de rigoureus veranderende tijden de serie binnen: rock & roll op een paleisfeest, lossere zeden, haute-couturejurken. Dit soort series zijn het leukste als het eeuwenoude instituut botst met de moderne wereld. De mooiste aflevering is die waarin de Kennedy’s op bezoek komen. De Amerikaanse president en zijn vrouw staan voor de nieuwe tijden, vooral dankzij hun uitgekiende mediabeleid. Elizabeth is jaloers op de glamoureuze Jackie, maar dat blijkt niet terecht.

Het tweede seizoen is iets minder dan het eerste. Dat kan ook bijna niet anders. Dat seizoen draaide om een vrolijk jong meisje dat ineens de zware last van de kroon moet dragen. Alles wat ze deed was voor de eerste keer. Zo’n sterke lijn ontbreekt dit keer. Bovendien wordt premier Churchill (een bekroonde rol van John Lithgow) node gemist. Zijn opvolgers zijn geen partij voor de koningin. Gelukkig keert de foute oom Edward wel kort terug, om de familie in verlegenheid te brengen met zijn nazi-verleden. Edward is de koning die in 1936 aftrad omdat hij wilde trouwen met een gescheiden Amerikaanse – eenzelfde voornemen waarvoor prins Harry nu applaus krijgt.