Recensie

Dorine Wiersma lijkt erg bang om haar publiek te beledigen

Cabaret Glutenallergie en opdringerige senioren: de onderwerpen waar cabaretier Dorine Wiersma over zingt zijn allemaal nogal ongevaarlijk.

Het is jammer dat de voorstelling een wat truttige indruk maakt, want Dorine Wiersma kan best liedjes schrijven. Foto Bureau van Dam

In Gaan we katten? zingt cabaretier Dorine Wiersma over haar ergernissen. Ze ergert zich aan de mediageilheid van Halina Reijn, aan vriendinnen met een glutenallergie („O pardon, glutenintolerantie!”) en aan senioren in ANWB-broeken. En aan mensen met een mening. Want soms is het verstandiger om gewoon te zeggen: ‘Ik weet het niet!’

Hoewel deze ergernissen amusante liedjes opleveren, zijn die liedjes niet allemaal raak. Wiersma lijkt erg bang om haar publiek te beledigen. Je onthouden van een mening wordt door haar tot nieuwe deugd verheven en de onderwerpen waar ze zich wél aan waagt zijn allemaal nogal ongevaarlijk. De glutenallergie en opdringerige senioren zijn bekende ergernissen waar al menig cabaretliedje over geschreven is. Door de combinatie van ongevaarlijke onderwerpen en klassieke, vormvaste liedjes maakt de voorstelling een wat truttige en oubollige indruk.

Dat is jammer, want Wiersma kan best liedjes schrijven. Ze is een klassieke dichter-zanger die puntige liedjes zingt en zichzelf daarbij begeleidt op de gitaar. In tegenstelling tot de klassieke cabaretier voorziet ze haar teksten bovendien van interessante en complexe melodieën.

Omdat de liedjes van wisselende kwaliteit zijn, vergeef je Wiersma ook haar zwakkere kanten minder snel. Het gaat opeens opvallen dat Wiersma geen begenadigd zangeres is en dat ze haar gitaarpartijen nog niet helemaal onder de knie heeft. Ook haar conferences, die veelal bestaan uit losse observaties zonder pointe of clou, vallen erg tegen. Ze overstijgen maar zelden het niveau van de particuliere anekdote.

Misschien dat Gaan we katten? meer indruk maakt als de voorstelling beter ingespeeld is. De laatste try-out moest worden gecanceld en dit zou kunnen verklaren dat de overgangen nog niet helemaal soepel zijn en Wiersma af en toe struikelt over haar teksten. Met iets meer vlieguren komen ook de sterke liedjes - want die zijn er óók - waarschijnlijk beter uit de verf.