Column

Een broedertwist op het voetbalveld

Mijn broer Egbert kreeg een schop in zijn buik. Hij kromp ineen. De lekke voetbal lag naast hem, op het gruizige industrieterrein. Er werd mij gevraagd hard in zijn gezicht te trappen. Na die schop stond zijn neus scheef. Hij bloedde als een rund, zijn witte overhemd zat vol rode vlekken.

Stop!

Filmregisseur Vasil Hristov kwam tevreden achter de camera vandaan. Mijn broer en ik mochten even pauzeren.

Hristov ontvluchtte de oorlog in de Balkan en ging in Nederland wonen. Als mensen vroegen hoe het precies zat in voormalig Joegoslavië kon hij het niet in woorden uitleggen. Daarom verzon hij in 2000 de korte film: De Scheidsrechter.

Twee zakenmannen ontmoeten elkaar in een verlaten havengebied, maken twee doeltjes en een bal komt uit de hemel vallen. Een scheidsrechter is er niet, ze kijken naar boven, zelfs God laat het afweten: voetbal als oorlog. Het werd een ‘danse macabre’.

De draaidagen met mijn broer schoten me weer te binnen toen ik zondag keek naar VVV-Venlo tegen AZ. Bij VVV speelde Ralf Seuntjens, bij AZ stond zijn broer Mats Seuntjens in het veld.

Een broedertwist in de eredivisie.

In de tweede helft kreeg AZ een corner. De bal draaide scherp naar de eerste paal. Ralf Seuntjens stond klaar om te verdedigen. Instinctief kwam hij los van de grond om de bal weg te koppen, maar hij vloog in het eigen doel.

Ralf liet zich voorover vallen en bleef met zijn gezicht in het kunstgras liggen. Met een kleinkind op schoot keek moeder Seuntjens vanaf de eretribune toe hoe zoon Ralf langzaam opstond en voor zich uit staarde.

Mats kwam op zijn broer af. Met zijn gehandschoende hand maskeerde hij zijn mond; spiedende liplezers mochten niet weten wat hij tegen Ralf ging zeggen. Het waren een paar korte zinnetjes. Ik hoefde ze niet te verstaan, de broederliefde droop er zo ook al vanaf.

VVV verloor met 2-0 van AZ. Na het laatste fluitsignaal was Mats weer snel bij de droevig kijkende Ralf. Het was geen tijd voor een dolletje tussen de twee broers. De opwinding vooraf van een sportieve strijd tussen Mats en Ralf was uitgelopen op een klein drama.

Ik dacht terug aan mijn moeder toen ze haar twee zoons zag acteren in De Scheidsrechter. Ze wist dat het een film was. Fictie. Nep. En toch, ze kon het niet aanzien; haar kinderen schopten elkaar verrot tijdens een simpel potje voetbal. Het bloed op de kapotte gezichten was voor haar onverdraaglijk.

Het zien van het eigen doelpunt van Ralf sneed door de ziel. Moeder Seuntjens had zich vast een heel andere voetbalmiddag voorgesteld. De winst van Mats met zijn club AZ deed er niet meer toe. Ze wist wat haar te doen stond: een zoon troosten.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.