‘Ik heb hierna nog drie andere levens nodig’

Spitsuur Grietje Braaksma (56) leidt een boekhandel in een monumentaal pand in Breda. Ze heeft een latrelatie met haar echtgenoot, die in Amsterdam woont. „Mijn baan compenseert de opoffering. Ik ben opgebloeid.”

Grietje: „Na mijn werk ga ik vaak nog even met bekenden naar het café aan de overkant van de winkel, soms gaan we daar zingen en dansen.” Foto David Galjaard

Grietje: „Ruim twee jaar geleden werd ik gevraagd om boekhandel Grand Theatre in Breda te gaan leiden. Daar moest ik wel even over nadenken, want ik was senior inkoper boeken, tijdschriften en speelgoed bij De Bijenkorf, een baan met fantastische arbeidsvoorwaarden. Alleen kon ik er mijn creativiteit niet in kwijt. Ik ben gaan kijken bij Grand Theatre, dat ooit dienstdeed als theater en bioscoop voor de ‘gewone’ man. Het gebouw stond al jaren leeg, zat onder een dikke laag stof, maar toen ik die kroonluchters zag en die sfeer voelde was ik verkocht en wist: ik ga het doen. Ik ben gewoon verliefd op het gebouw! Ik zag het helemaal voor me: een boekhandel annex lunchcafé en muziekzaal, een plek waar mensen willen zijn. En dat is het nu ook. Ik merk dat veel Bredanaars heel blij zijn dat dit markante gebouw weer een functie heeft.

„Ik ben niet veel thuis. Ik werk me drie slagen in de rondte om Grand Theatre tot een succes te maken. Dat is niet erg, want ik ben een heel serieuze werker, ik heb nooit van 9 tot 5 gewerkt. En dit is mijn passie, mijn leven. Ik werk zo’n vijftig tot zestig uur per week. Ik ga zolang door als het moet. Als er ’s avonds een feest is in de boekhandel en ik moet om half drie ’s nachts afsluiten, dan spring ik op de fiets en ga de poort sluiten. En dan ben ik ’s morgens toch weer fris en fruitig op mijn werk. Dat komt doordat de schoonheid van het gebouw me optilt.

„Nee, ik zal niet snel overspannen raken of een burn-out krijgen. Waarschijnlijk omdat ik heel veel energie heb en omdat ik op de boerderij van mijn ouders wel heb geleerd wat afzien is.

„Mijn leven is ingrijpend veranderd door deze baan. Tot twee jaar geleden woonde ik met mijn man in Amsterdam, nu hebben we een latrelatie. Mijn werk vereist nu eenmaal dat ik veel in Breda ben, dus ik heb hier een pied-à-terre. Die opoffering wordt gecompenseerd door mijn baan. Ik ben hier opgebloeid. Ik heb hier alle vrijheid om alles te regelen wat ik wil, hoewel ik hier net zo goed in loondienst ben als bij De Bijenkorf.”

Enorm netwerk

„Mijn werk is heel afwisselend. Ik verkoop boeken, maar ben ook horeca-ondernemer en evenementenorganisator. Daarnaast interview ik schrijvers en heb ik in het boekenpanel van De Wereld Draait Door gezeten. En om de week doe ik op zaterdagochtend op NPO Radio 4 een boekbespreking. Dat vereist discipline, want je moet een weloverwogen keuze maken.

„Als ik even wil opladen, ga ik wandelen in het park of ga ik naar een museum, waar ik ook schoonheid tegenkom. Verder houd ik van uitgaan. Na mijn werk ga ik vaak nog even met bekenden naar het café aan de overkant van de winkel, soms gaan we daar zingen en dansen. Toen ik twee jaar geleden naar Breda kwam, kende ik niemand, nu heb ik hier een enorm netwerk. Overigens heb ik hierna nog drie andere levens nodig, want ik wil nog kunstenaar en dierenarts worden en filosofie studeren.

„In mijn schaarse vrije tijd lees ik graag. Ik heb altijd een boek bij me. Je zult mij niet horen klagen over een vertraagde trein, want dan heb ik meer leestijd. Tv kijken doe ik niet, dat scheelt veel tijd. Ik ga ook graag naar een museum. In Amsterdam ga ik altijd even naar de Albert Cuyp en naar filmhuis Rialto, want ik ben een filmfreak. Verder bezoek ik daar veel vrienden. Ik ben zuinig op mijn vrienden, velen ken ik al dertig of veertig jaar. Winkelen doet me niks, dat vind ik zonde van mijn tijd. Alleen als ik op de London Book Fair ben, dan ga ik lekker shoppen. Dan koop ik mooie schoenen, een leuke jurk en andere vrouwendingen.”

Met de hondenslee op stap

„In mijn vrije tijd ben ik vrijwilliger in het bestuur van verschillende stichtingen die zich bezighouden met boeken. Bijvoorbeeld van Stichting3, die diversiteit in kinderboeken en andere kunstvormen stimuleert, en van Stichting Vrienden van de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, dat fondsen werft voor het behoud van de boeken. Ik zit ook in het bestuur van Geef mij maar een boek, dat tweemaal per jaar een boek uitgeeft à twee euro, zodat het bereikbaar is voor alle kinderen. En één maal per jaar fiets ik met visueel gehandicapten. Ik vind dat ik iets terug moet doen voor de maatschappij, je mag niet alleen maar leven voor jezelf. Ik heb zo veel geluk gehad.

„Mijn man houdt niet van vakantie, dus ik ga vaak alleen op pad. Heerlijk, even niemand om me heen die iets van me moet. Ik ga dan naar een heel ver land, waar ik echt onbereikbaar ben. Ik ben dol op Australië, omdat daar lucht en ruimte is. En één keer per jaar ga ik naar een huskyfarm in Finland, een boerderij in de bossen waar ze 140 honden hebben. Ik ga dan met de hondenslee op stap en in de zomer kun je met ze zwemmen. Ik ben er al wel tien of twaalf keer geweest. Het is elke keer weer een overweldigende ervaring, soms moet ik gewoon huilen van geluk. Ik kijk er nu al naar uit dat ik er over twee maanden weer ben.”