Opinie

    • Joyce Roodnat

Und sonst gar nichts

Joyce Roodnat

Joyce Roodnat ziet op de Hamburgse Reeperbahn de onvervaard begeerlijke Sven Ratzke. Terwijl ze eigenlijk voor een andere femme fatale kwam.

Sven Ratzke in het Schmidt Theater aan de Reeperbahn. Foto Erik van Zuylen

Op de Reeperbahn barst ’t van de speelhallen, peepshows en kerstbomen. Alles is vom Winde verweht, het stormt en het giet. Wat moet ik hier? Nu ja, ik dacht, als je ’m op de Reeperbahn kunt zien, dan moet je ’t niet laten. Ik heb het over Sven Ratzke, die treedt hier op. Half Nederlands, half Duits en onvervaard begeerlijk, à la Marlene Dietrich: van kop tot voet op liefde ingesteldund sonst gar nichts, dus berg je maar.

In de intieme zaal, waar het rood en glim en toll is, floreert hij. Auf Deutsch, onstuimig en zwoel. Dansend als een slanke bacchant, zingend met een keel van stretchfluweel. I’m a man, / an elegant man, / a fragile man, zingt hij. Gekweld genot, ik hoor het en ik zie het. Met die song typeert hij zijn show, die Homme Fatale heet. Dat is verkeerd Frans, het is ‘homme fatal’. Maar dat is precies waar het om gaat. Ratzke kiest niet, hij is alles: mannelijk, vrouwelijk en fataal voor iedereen. Voor heidenen en gelovigen, voor wie hunkert en voor wie zich verzet.

Ratzkes ‘homme fatale’ is een pendant van de femme fatale. Met poses en uitdagende kostuums. Hooggehakte lieslaarzen. Kont, benen en de rest prominent in een rood wetsuit. Een tricot dat een mannendécolleté suggereert. Hij trekt steeds meer uit. En dan doet hij een omgekeerde striptease, is ultiem sexy doordat hij zijn broek heeft aangetrokken.

Fataal spelen staat sneu, zie de quasi-verleiding op Instagram. Fataal zijn is een drama, zie Marilyn Monroe. Fataal doen vraagt een aparte gave. Die hautaine blik en zo, dat beheerst Sven Ratzke, Maar die ‘Homme Fatale’ is hij door zijn lachje. Een klein glimlachje, dat soms voorbij flitst. Zo zorgt Ratzke ervoor dat je niet op je hoede bent… en dán slaat hij toe en pakt je in.

Eerlijk gezegd kwam ik voor iemand anders naar Hamburg. Voor Ilse Ritter. Háár wilde ik zien spelen. Zij is levende theatergeschiedenis, reden dat Thomas Bernhard zijn mooiste stuk Ritter Dene Voss noemde. En ze staat hier in een waanzinnig stuk: Am Königsweg. Elfriede Jelinek schreef het. Denkend aan Oedipus en Thebe verklaart ze dat de wereld is geslagen door de pest sinds Trump is binnengehaald als president van de VS.

Ilse Ritter is 73 en doordat ik Ratzke zag, realiseer ik me dat ze een originele femme fatale neerzet. Ze speelt het alter ego van Jelinek. Die wenst niemand te behagen, maar Ritter overrompelt ons in goud met witte nerts. Haar gezicht is van porselein, in haar stem legt ze een kwetsbaar kraakje. „Ik wil u niet leren kennen. Tot ziens”, luiden haar laatste zinnen. Ze wil ons niet. Ze wil ons wel. We blijven hopen. Ze is ons fataal.

    • Joyce Roodnat