Oude mensen doen hier mee

Wandelen

en wandelen door verbrand Portugal. Deel 1: de Bijlmer van Lissabon.
Foto Anita Janssen

Ja lieve mensen, ik weet het, ’t is alweer veel te lang geleden dat wij een pittige wandeling hebben gemaakt. En omdat de brieven maar bleven komen, van ‘hoe zit het nou?’. En: ‘Wanneer staan jullie eens op van je luie reet, straks hoeft het niet meer want dan zijn jullie te oud!’ Vooral dat laatste maakte grote indruk.

Daarom lieve mensen, zijn we speciaal voor U midden in dit barre jaargetij in de wandelschoenen gesprongen en afgereisd naar Lissabon om een puntje aan de Caminho Português richting Porto te zuigen. Het schijnt dat een goed deel van dit pelgrimspad door de nasmeulende bosbrandgebieden voert. Dat is niet zo toevallig want er waren deze nazomer 523 branden in dit niet al te grote land. Met andere woorden: we moeten er wel doorheen.

Maar waar we allereerst doorheen moeten om een beetje fatsoenlijk in de open natuur terecht te komen zijn de buitenwijken van Lissabon. We weten allemaal dat Lissabon een bovengemiddeld gezellige stad is, maar wie door het Park der Naties van Wereld Expo 1998 wandelt, ziet de andere kant van de medaille. Ik verklap niks, ga zelf maar kijken waar Annie en ik zo depressief van werden dat we een taxi hebben aangehouden om ons uit deze Bijlmer Efteling te bevrijden. „Als ze architecten toch hun gang laten gaan in het open veld”, mompelde Annie, „wordt het toch altijd ietwat fascistisch.”

Eerlijk gezegd wordt het bij Azambuja pas zoals wij het graag hebben. Gewoon een zandpad langs de rivier met wijn- en olijfgaarden. Wat is de natuur toch mooi zonder iets. Hoe ver ik ook kijk, ik zie niks om me aan te ergeren.

Annie ergert zich wel, aan haar eigen hoofd, daar zit een enorme bult op die groter en kleiner wordt. Doodeng. Dat brengt ons in Santarém op de eerste hulp. Ook doodeng, we zitten op twee stoeltjes te wachten voor de deur van de chirurg die er het mes in gaat zetten. Tegenover ons zijn klapdeuren met een spoedgeval erachter waar de witjassen in- en uitrennen. Af en toe laten ze de deur expres een stukje openstaan om ons de stuipen op het lijf te jagen. We zien hoe een man met een houten klos in zijn mond hartmassage krijgt.

Trouwens die bult van Annie was maar een ingegroeide haar. En wat er verder positief uitspringt, is dat oude mensen hier nog gewoon mee doen aan het openbare leven.

    • Tosca Niterink
    • Anita Janssen