Column

Me Monnie

Ellen

Dankzij mijn tienerneefjes sta ik toch een beetje in contact met de werkelijkheid en toen ze dit weekend over Famke Louise begonnen wist ik dus al dat het een vlogster betrof die onder jongeren bekender is dan Anita Meyer. „Ze heeft een liedje gemaakt!” juichte mijn jongste neefje (10). Hij zette Op me monnie aan: een mellow track vol autotune, waarin Famke in slang zingt dat ze geld verdient en niet onder de indruk is van haters. Monnie heeft inmiddels 4,5 miljoen views op YouTube.

„Iedereen praat erover!” zei de oudste (12), en toonde de reacties die erbij stonden. Wat meteen opviel was het verschil tussen de seksen. Meisjes prezen het nummer, jongens kraakten Famke tot op het bot af: dat ze een rotkop heeft en een slet is. Eentje schreef: „druk op like als je ook weleens iemand hebt verkracht #metoo.” Die opmerking kreeg 5.400 likes. Meerderen vroegen Famke Louise om ‘gewoon’ zelfmoord te plegen.

Ik was er stil van. Je hoopt toch dat nieuwe generaties het beter doen dan de vorige, maar de regelrechte vrouwenhaat die uit de comments sprak, gaf weinig hoop. Als een tienermeisje anno 2017 middels een liedje voor zichzelf opkomt krijgt ze van jongens duizenden haatberichten.

Op de middelbare zat ik op een gegeven moment in de klas met een aantal etterbakjes, die om de haverklap schreeuwden dat „wijven” gewoon hun bek moesten houden. Een keer werd ik door hen in de hoek gewerkt.

„Je hebt een veel te grote mond en je bent lelijk”, zei de alfaknaap, „waarom pleeg je niet gewoon zelfmoord?” De rest viel hem bij en bood aan een touw voor me te halen.

Wat zij niet wisten was dat ik in die periode weleens aan zelfdoding dacht. Toen die acnébergen zeiden dat ik er maar een eind aan moest maken, werd ik opstandig. Het enige wat ik hoefde te doen om hen dwars te zitten, was te blijven leven. Elke ademteug zou een overwinning zijn. En zo kon ik hun getreiter naast me neerleggen.

Gisteravond zocht ik hen op op Facebook. De misogyne klootzakjes waren veranderd in keurige huisvaders met banen in het bank- en verzekeringswezen. Ik klikte door en zag dat ze allen dochters hadden gekregen. Mooi, dacht ik aanvankelijk, laat hen maar zweten als die meisjes naar de middelbare gaan. Ze weten precies wat voor soort pestkoppen daar rondlopen.

Meteen werd ik verdrietig. Wat heel even aanvoelde als rechtvaardigheid (vrouwenhaters kregen alleen dochters) was een pyrrusoverwinning. Want voor die dochters was niets veranderd. Die moeten naar school in een wereld waar mondige meisjes nog steeds voor slet en lelijk worden uitgemaakt. Die moeten op eigen houtje leren dat soms alleen al ademen een triomf is.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.