Brieven

Brieven

Samenwerking (2)

Hef gemeente maar op

Op 21 maart 2018 mogen we weer een nieuw gemeenteraad kiezen, maar moeten we daar wel blij over zijn? Want de gemeenteraad is een verouderde bestuurslaag die niet meer voldoet. De complexe samenleving en de grote verantwoordelijkheden van gemeenten vereisen een andere bestuursvorm. In feite hebben de gemeenten daar al organisch op ingespeeld door het aangaan van samenwerkingsverbanden op vele terreinen met andere gemeenten. Om zodoende over voldoende deskundigheid en organisatiegraad te kunnen beschikken. En niet voor financieel gewin zoals Titia Ketelaar schrijft (Samenwerking gemeenten levert geen besparing op, 27/11). Het gemeentebestuur heeft weinig grip op deze samenwerkingsverbanden, waardoor het steeds meer een inefficiënt bestuurseiland is geworden. Dat de belangrijkste onderwerpen niet meer op democratische wijze kan controleren. De gemeentelijke bestuurslaag zouden we daarom beter kunnen vervangen door een bestuurslaag per portefeuille. We kiezen dan geen wethouder meer, maar een ‘portefeuillehouder’ per regio en een ‘portefeuilleraadslid’.

Voor de saamhorigheid in de gemeenten komt er ter vervanging van de burgemeester een lokale ombudsman die dicht bij de bewoners staat.

Commerciële bijlage

Met boter en suiker

De commerciële XTR-bijlage bij NRC van zaterdag 25 november ging over suiker. Zoals steeds lijkt die op een journalistieke bijlage, maar is feitelijk een reclame-advertentie. In één van de stukken pleiten deskundigen, met volledige titel geciteerd (‘prof. dr. ir.’), voor waardevrij onderzoek en een kritische houding van de consument (‘léés de etiketten!’). De aangehaalde feiten zijn in orde: zo valt er te lezen dat Nederlanders jaarlijks gemiddeld 44 kilo suiker consumeren, waarvan 26 kilogram kunstmatig aan het voedsel is toegevoegd. Ook wordt duidelijk dat een te hoge suiker-inname een grote rol speelt bij het ontstaan van overgewicht en suikerziekte. De voor de hand liggende conclusie dat het een zegen zou zijn voor de volksgezondheid als er geen suikers meer aan ons voedsel zouden worden toegevoegd, wordt echter niet getrokken. De feiten worden gepresenteerd in een wirwar van logische slordigheden, halve waarheden en tendentieuze argumentatie die in de tegengestelde richting wijzen. Enkele voorbeelden: „Suiker veroorzaakt geen diabetes” (zegt prof. dr. ir. Fred Brouns, red.). Volgt een stukje waaruit blijkt dat een te hoge energie-inname „een grote rol speelt” bij het ontstaan van overgewicht en daardoor ook bij diabetes type 2. Ander voorbeeld: „volgens prof. dr. ir. Frans Kok is suiker een ‘te gemakkelijk target’ voor de zoektocht naar de ‘boosdoener’ in het obesitasprobleem.” Onderbouwing? Het suikergebruik is de laatste decennia niet gestegen, obesitas wel. Dit impliceert echter niet dat vermindering van suikergebruik niet zou helpen. De indruk blijft hangen dat de ophef over het te grote suikergebruik een hype is die maar beter snel kan overwaaien. Wie betaalt, bepaalt. Maar hoeveel schade aan de volksgezondheid is de redactie bereid voor lief te nemen in ruil voor welkome advertentie-inkomsten?

Huizenmarkt

Meer ‘onder water’

In Huis verkopen levert gemiddeld 32.000 euro op (28/11) schrijft Sam de Voogt dat 96 procent van de huizen nu meer waard is dan eigenaren er voor betaald hebben. De overige 4 procent zou onder water staan. ‘Onder water staan’ is echter niet het negatieve verschil tussen waarde en aanschafprijs maar tussen waarde en hypotheek. Omdat deze eeuw veel aflossingsvrij is geleend tegen 110 procent van de aanschafprijs, staat meer dan 4 procent nog onder water.

Randal Koene

Liever niet eeuwig

Het maakbaarheidsdenken in Silicon Valley gaat ervan uit dat alle problemen in de wereld uiteindelijk op te lossen zijn met technologie – inclusief de menselijke sterfelijkheid, zo is te lezen in het interview met Randal Koene (Eeuwig doorleven als digitale kopie, 28/11). Is de overtuiging dat onze sterfelijkheid een probleem is niet juist het probleem?