Recensie

Welke vrouw wil nou zo’n onuitstaanbare man?

Romantische komedie

Reclameman Matteo legt het aan met de blinde Emma. Haar wens je het beste – dus niet hem, want hij is een zelfingenomen moederskindje met bindingsangst.

Emma (Valeria Golino) en Teo (Adriano Giannini) vinden elkaar in Il colore nascosto delle cose.

Het valt niet mee om een zelfingenomen fluim als Matteo interessant te houden. Hij is een reclameman in Rome die zijn vaste vriendin Greta aan het lijntje houdt terwijl hij op zijn smaakvolle motor bij zijn maîtresses langsrijdt. Dan legt hij het aan met de blinde Emma: hij deed het nog nooit met een blindine. Dat wordt natuurlijk ernst, waarna het jongleren met de liefde Matteo steeds moeilijker afgaat. Maar een blinde vrouw, dat is een hele verantwoordelijkheid voor iemand met bindingsangst.

Om het publiek mee te krijgen met een Italiaans moederskindje als Matteo moet je bijna van het kaliber Marcello Mastroianni zijn, met zijn ondeugende twinkeling en melancholie. Bij hem was het aandoenlijk als hij vrouwen stalkte onder het lispelen van ‘smik smek’. Matteo, vertolkt door de vlakke mooiboy Adriano Giannini, is daarentegen onuitstaanbaar; je gunt hem de liefde gewoon niet. En dat is lastig als je een chic soort romantische komedie beoogt, zoals regisseur Silvio Soldini hier.

Matteo had misschien gewerkt als komisch personage, maar je wordt geacht hem serieus nemen, ook als hij zich wenend aan mama’s boezem vleit. De blinde Emma (mooie rol van Valeria Golino) gun je wel het allerbeste – dus niet Matteo. Zij kan deze futloze, toondove film ook niet redden.