Recensie

Vriendelijke Björk op levenslustig nieuw album

Achteraf kun je Vulnicura (2015) en Utopia (2017) beschouwen als een tweeluik. Björk schreef Vulnicura over haar scheiding; het daarop volgende Utopia over haar nieuwe levenslust en bloeiende liefdesleven, blijkt uit titels als ‘Courtship’ en ‘Tabula Rasa’. De muzikale stijl van beide albums is verwant; beide stellen het zonder duidelijke melodieën en zonder drums.

Maar Utopia klinkt vloeiender en vriendelijker. De brokkelige stijl van het vorige album is vervangen door samensmeltende geluidsflarden, waar Björks zangstem sprankelend doorheen buitelt. De fluittonen, harp-erupties en fluit-achtige elektronica ontrollen zich in gedragen tempo. Dankzij producer Arca klinkt dit als een vogelorkest in de jungle, broeierig en warm. Hoogtepunt is het negen minuten durende ‘Body Memory’, met hondengegrom in het couplet, en feeërieke strijkers in het refrein.

‘Sue Me’ heeft een voor de introverte Björk onverwacht openhartige tekst over de voogdijstrijd met haar ex over hun dochter - dat hier als ongemakkelijk privé-leed uit de toon valt.

    • Hester Carvalho