Recensie

The Killing of a Sacred Deer is briljant

Tragikomedie

Recensenten Peter de Bruijn en Coen van Zwol zagen allebei ‘The Killing of a Sacred Deer’. En kwamen tot heel andere conclusies.

Martin (Barry Keoghan) eist vergelding voor de dood van zijn vader.

Eigenlijk is het opmerkelijk hoe weinig films zich afspelen in ziekenhuizen, gezien de populariteit van allerhande televisieseries die juist daar zijn gesitueerd. Misschien komt dat doordat ziekenhuizen zo ongeveer de tegenpool zijn van bioscopen: niet de plek waar dromen uitkomen, maar waar dromen verschrompelen.

Voor de vervreemdende, afstandelijke en klinische stijl van regisseur Yorgos Lanthimos (Dogtooth, The Lobster) is de antiseptische, aan strenge regels gebonden wereld van het ziekenhuis een perfecte locatie. In The Killing of a Sacred Deer speelt Colin Farrell hartchirurg Steven Murphy. Hij is getrouwd met de eveneens succesvolle arts Anna (Nicole Kidman) en vader van twee lieve kinderen. Hij wordt achterna gezeten door de vagelijk bedreigende jongeman Martin (Barry Keoghan). Martin eist vergelding voor de dood van zijn vader, die op de operatietafel van dokter Murphy is overleden. Om de balans te herstellen krijgt de chirurg van hem de opdracht een van zijn eigen familieleden te offeren, anders zullen vreselijke plagen zijn gezin treffen. Dat blijkt geen loos dreigement te zijn.

Lees ook het interview met Yorgos Lanthimos over The Killing of a Sacred Deer

Menig kunstenaar heeft al geprobeerd een werk af te leveren dat de ernst en de verpletterende uitwerking op de toeschouwer van een klassieke tragedie kan benaderen. Lanthimos, die zich voor The Killing of a Sacred Deer liet inspireren door de tragedie Iphigeneia in Aulis van Euripides, komt in de buurt. De kijker hoeft dat stuk niet paraat te hebben; de film kan prima op zichzelf staan. Maar de dwarsverbanden maken de film wel interessanter.

Lanthimos wist zich het materiaal eigen te maken en volgt Euripides’ voorbeeld niet slaafs: in zijn wereld is er geen verhevenheid of uiteindelijke catharsis; wel gevoelloosheid, onoverbrugbare klassenverschillen, miscommunicatie, opportunisme en absurde wreedheid.

Lanthimos kan zulke compromisloze films alleen maken, omdat hij er Hollywoodsterren voor weet te strikken. Hulde dus aan Nicole Kidman en Colin Farrell, die niet alleen prachtig spelen, maar de film in feite ook mogelijk maken. Ware originaliteit is schaars, maar Lanthimos behoort tot dat exclusieve gezelschap van filmmakers. Dit is een van de beste films van het jaar. En misschien wel de naarste.

Lees hier de recensie van Coen van Zwol: The Killing of a Sacred Deer is mislukt
    • Peter de Bruijn