Recensie

Schroeiende strijkers en bliksemende piano

Vorig jaar baarde het Busch Trio (winnaar van de Kersjesprijs 2016) opzien met hun alom geprezen opname van het Derde en Vierde pianotrio van Antonín Dvořák. Nu is daar ook hun registratie van diens twee pianokwartetten.

Wie de opening van het Eerste kwartet in D-groot beluistert, weet meteen dat het wederom snor zit. Samen met altviolist Miguel da Silva, die speelt alsof hij al jaren deel uitmaakt van de bezetting, jaagt het Busch Trio het muzikale equivalent van een lentebries door de noten: tintelend fris, dynamisch en bij vlagen stevig.

In het Tweede pianokwartet in Es valt op hoe breed het expressieve spectrum van dit drie-plus-een-manschap is. Schroeiende strijkers en bliksemende piano-octaven laten het ‘Allegro con fuoco’ dampen. In het ‘Lento’ stemt de manier waarop de broers Epstein de innige dialoog tussen piano en cello gestalte geven tot gepeins over het muzikale surplus van familiebanden. Wie tenslotte het jonge bravoure in de pittig gespeelde finale hoort (let op de ketende pianobassen), drukt meteen nog eens op play.

    • Joep Christenhusz