Recensie

Mystiek sprookje in Marokkaanse woestijn

Arthouse

In ‘Mimosas’ bevindt de kijker zich in een mysterieus sprookje, een mystieke laag die over en achter de wereld ligt. De film zoekt niet naar realisme, maar naar ervaringslogica.

In Mimosas trekt een karavaan door het Atlas-gebergte en de woestijn naar het stadje Sijilmasa.

Het openingsshot van Mimosas wijst de weg. Via een muurschildering van een woestijndorp met op de achtergrond immense bergen komen we de film binnen. Letterlijk. Terwijl het beeld uiteenvalt wordt er een deur zichtbaar waardoor we de film als het ware binnentreden. Van de ene werkelijkheid in de andere. Het zet de toon: we bevinden ons in een mysterieus sprookje. Een mystieke laag die over en achter de wereld ligt.

De Franse, maar aan de legendarische Spaanse documentaireschool Pompeu Fabra-school in Barcelona opgeleide Oliver Laxe (1982) heeft zijn tweede speelfilm wel een ‘sufi-western’ genoemd, een spirituele film die zichtbaar moet maken dat er achter de wereld die wij met onze ogen waarnemen een andere wereld leeft, ademt, vibreert.

Zijn grotendeels plotloze film, waarin een stervende sjeik met een karavaan door het barre landschap van het Atlas-gebergte naar het middeleeuwse stadje Sijilmasa moet worden gebracht, speelt zich als het ware parallel in die twee werelden af. Soms bevinden we ons in een tijdloze tijd, soms in een heden waarin een taxichauffeur een contemporaine spiegel wordt voor de geloofsproef die de leden van de karavaan ondergaan. De film zoekt dan ook niet naar realisme, maar naar ervaringslogica. Het filmdoek wordt een imposant canvas waarop zich in vlagen van woestijnkoorts delirische vragen over de natuur van de mens manifesteren. Groots in hun grillige bescheidenheid.