Recensie

Marco Borsato zingt nog overtuigend extatisch

Marco Borsato vliegt veel op zijn tiende album Thuis. Over de wereld, over de zee, naar een verloren liefde. Maar zoals hij in het titelnummer steeds opzwepender zingt, met piano en strijkers die flink tekeer gaan, waar hij ook gaat: „Ik ben nergens zo gelukkig als in mijn eigen kleine stukje paradijs.” Hij kan het nog, overtuigend extatisch zingen.

Er staan rustige, intieme songs op dit album, vol soms niet te volgen teksten over liefde en geluk, maar die worden al snel wat vlak – zoals het als klap op de vuurpijl bedoelde laatste nummer ‘Eventjes Alleen’, dat bijna zes minuten voortkabbelt tot het Metropole Orkest in alle symfonisch bombast losbarst. Veel overtuigender zijn de uptempo nummers op Thuis, die pit hebben, waarin de strijkers voor elektronische klanken vervangen worden, zoals ‘Wat Doe Je Met Me’, ’18 jaar’ en ‘Niemand Anders’, dat zelfs even Michael Jacksons Thriller in herinnering brengt.