Hoe The Washington Post een valstrik wist te vermijden

Met belastende maar valse informatie over Republikein Roy Moore wilde een tipgeefster de krant beschadigen. In een boeiend onderzoeksverhaal laat de Post zien hoe ze ontmaskerd werd.

Jim O'Keefe van Project Veritas, de organisatie die de Washington post voor een nepverhaal probeerde te laten vallen Foto Jim Lo Scalzo/EPA

Nepnieuws. Geen beschuldiging werd de afgelopen twaalf maanden zo vaak richting media geslingerd: zij zouden verantwoordelijk zijn voor het verspreiden van misinformatie. Dus zijn journalisten extra op hun hoede voor mensen die belang hebben bij het in diskrediet brengen van diezelfde media. Zo ook The Washington Post. In een boeiend verhaal laat de krant zien hoe ze een rechtse activiste ontmaskerde die met een verzonnen verhaal de krant in een kwaad daglicht wilde stellen.

Startpunt van het verhaal is een artikel van de Post over een meisje dat beweert als 14-jarige seksueel misbruikt te zijn door politicus Roy Moore. Ook drie anderen deelden een soortgelijke ervaring met de krant. Moore is op dat moment, in november, in de running om namens Alabama een vacante zetel in de Senaat in te nemen.

Een dag later meldt ene Jaime T. Phillips zich bij een van de journalisten. “Roy Moore in Alabama… ik weet misschien iets maar ik moet mijzelf in veiligheid brengen. Hoe pakken we dit aan?” Na enkele berichten te hebben gewisseld, spreken de journalist en de tipgeefster af in een winkelcentrum in Washington. Daar vertelt Phillips hoe ze als 15-jarige een seksuele relatie met Moore zou hebben gehad en zelfs abortus had laten plegen. The Washington Post-journalist hapt echter niet meteen toe en vertelt dat het verhaal eerst gefactcheckt zal moeten worden.

Factcheck: twijfels bij achtergrond tipgeefster

Wanneer factcheckers de informatie van de tipgeefster natrekken, blijkt al snel dat er vraagtekens te zetten zijn bij haar verhaal. Zo blijkt de opgegeven werkgever geen medewerker te hebben die luistert naar de naam Jaime T. Phillips. Ook stuiten de factcheckers op een crowdfundcampagne.

Op de site GoFundMe.com vinden ze een inzamelingsinitiatief van iemand met dezelfde naam. “Ik heb een aanbod geaccepteerd om te gaan werken voor een conservatieve beweging die de strijd aanbindt met de leugens van de MSM (Mainstream Media). Ik zal mijn vaardigheden als onderzoeker en factchecker inzetten om de beweging vooruit te helpen.” Bovendien staat de naam van haar dochter vermeld als een van de donateurs.

Wanneer de krant de vrouw in een tweede ontmoeting met deze informatie confronteert, ontkent ze. Met nieuwe leugens probeert ze haar verhaal in stand te houden, maar ook daar wordt snel doorheen geprikt. Na een gesprek van zo’n tien minuten stapt ze op, zo blijkt uit beelden van een verborgen camera:

Toch is de puzzel dan nog niet compleet. Waarom vertelde de vrouw de onwaarheden? Het antwoord volgt enkele dagen later als journalisten Phillips volgen vanuit haar huis naar het kantoor van Project Veritas. Dat is een rechtse belangengroep die met verborgen camera’s politici en journalisten uitspraken probeert te ontlokken. Met slimme montage worden vervolgens belastende filmpjes gemaakt. Project Veritas is een initiatief van James O’Keefe.

Mocht The Washington Post in het verhaal zijn gestonken dan had dat twijfels gezaaid bij de eerdere berichten over Moore. Het is dus niet ondenkbaar dat zijn campagneteam medeverantwoordelijk is voor de poging de geloofwaardigheid van de krant te ondermijnen. Gevraagd naar een reactie wil dat team echter niet reageren. Ook O’Keefe geeft op video aan geen vragen te willen beantwoorden: