Recensie

Folkloristische, visuele traktatie

Animatie

‘Coco’, de nieuwe film van studio Pixar, laat de Mexicaan Miguel verdwalen in het dodenrijk. Dat levert een film met spetterende beelden op.

Miguel aan de zwier in het dodenrijk in ‘Coco’

In de Noord-Amerikaanse verbeelding is Mexico niet alleen het land waar zich allerlei gevaarlijke schurken ophouden die volgens Trump een muur noodzakelijk maken. Mexico is ook – in een al even mythisch, maar positiever beeld – het land waar het leven mooier, intenser en kleurrijker is dan in het protestantse, kille noorden. Coco, de nieuwe film van studio Pixar – topman John Lasseter is inmiddels met sabbatical vanwege #MeToo-perikelen maar staat nog als producent op de aftiteling – staat in de traditie van positief exotisme; niet van de kwaadaardige variant. Maar exotisme blijft het natuurlijk wel, zo’n folkloristisch beeld. Ook in Coco klinkt er weer volop gitaarmuziek door de Mexicaanse nacht.

De twaalfjarige Miguel heeft er zijn zinnen op gezet om muzikant te worden en hangt het liefst rond op het plein van de stoere mariachi. Zijn uitgebreide familie – en dan vooral zijn grootmoeder – is echter fel gekant tegen elke vorm van muziek. Tijdens de Mexicaanse feestdag Dia de Muertos (‘Allerzielen’) belandt hij pardoes aan gene zijde, in het rijk van de doden. Daar kan hij erachter komen waar die afkeer van muziek in zijn familie precies vandaan komt en kan hij misschien alsnog zijn droom waarmaken.

Thematisch is dit bepaald niet de beste film van Pixar – Coco komt niet in de buurt van een vernieuwende, slimme vertelling zoals de emotiefilm Inside Out van regisseur Pete Docter (2015). Spijtig ook dat het hier de vrouwen moeten zijn die zuur overkomen, terwijl de mannen speels op avontuur mogen gaan, al blijkt daarbij natuurlijk een addertje onder het gras te zitten. Coco komt daarnaast nogal moeizaam op gang.

Maar visueel is de film wel een grote traktatie. Coco is een soort lichte variant op de griezelsprookjes van Tim Burton. Door het verhaal te situeren op de kleurrijke, buitenissige Dia de Muertos kunnen de tekenaars van Pixar zich uitleven in dansende, fluorescerende skeletten, zombie-achtige verschijningen en vervaarlijke fantasiedieren.

De moraal van dit verhaal luidt weer eens dat familie écht boven alles gaat: de levende leden van de familie én de dode. Daarvoor hoefde Pixar misschien de grens niet over te gaan, want dat is zo ongeveer de strekking van elke familiefilm die afkomstig is uit Hollywood.