Recensie

Bubbels

‘OMG ik ken een pro-Zwarte Pieter!” schreeuwt mijn zus als ik de voordeur open. Terwijl ze mijn huis binnenstormt, snikt ze dat het om een lid van haar leesclub gaat met wie ze ook weleens iets voor Amnesty International heeft gedaan.

„Hij is nota bene veganist!” hyperventileert ze. „Mijn bubbel beschermt niet meer!”

Terwijl ze door mijn keukenlaatjes rommelt op zoek naar een downer ben ik even met stomheid geslagen. Moeten bubbels dan beschermen? Dat ze bestaan, is logisch: soort zoekt soort. Vaak bevind je je in een club gelijkgestemden, wat een heleboel gedoe scheelt: bij hen hoef je niet te verdedigen waar je voor staat en dat maakt feestjes/leesclubs een stuk aangenamer, zeker in een tijd waarin iedereen over van alles en nog wat een mening moet hebben: over Pieten, over #MeToo, over het klimaat, over het eten van vlees. De meesten van ons hebben aan het eind van een lange werkdag geen zin in gezeur en trekken zich het liefst terug in een conflictvrije zone.

„Wat mij verontrust”, zegt mijn zus nadat ze een flesje Bach Bloesemtherapie achterover heeft geslagen, „is dat ik er zo door van slag ben. Ik dacht dat ik mijn omgeving wel een beetje kende. Opeens drong tot me door dat ik het met mijn vrienden en kennissen eigenlijk nooit over actuele kwesties heb, omdat ik er automatisch van uitga dat ze dezelfde mening zijn toegedaan als ik. Nu durf ik dat niet meer! Straks blijken er nog kattenhaters of nazi’s tussen te zitten!”

Het is lastig te achterhalen wat mijn zus het meeste dwarszit: de onkenbaarheid van de ander of het feit dat iemand die ook veganist is niet automatisch in alles met haar overeenkomt. Mijn eigen kring bestaat uit verschillende bubbels; er zitten zowel bontdragers als vegetariërs tussen, aanhangers van de ChristenUnie maar ook van de VVD. Dan kan het weleens knetteren, maar aan het eind van de dag gaat het erom dat je met elkaar door één deur kunt. Dat je als mens meer bent dan een standpunt.

„Sterker nog”, zeg ik, “die verschillende meningen zijn juist belangrijk: omringd door geestverwanten loop je een kans een deel van de werkelijkheid niet te zien. Beter roering dan stilstand.” Ik zie aan mijn zus’ blik dat de bloesemtherapie aanslaat. Het kan ook zijn dat ze moe wordt van mijn georeer.

„Dus ik moet gaan discussiëren met de pro-Zwarte Pieter?”, vraagt ze.

„Of je kunt je er gewoon bij neerleggen dat jullie op één punt van mening verschillen, en dat dat niet het einde van de wereld is.”

„Iedere bubbel knapt vroeg of laat”, zucht ze. „Maar ze glimmen zo mooi.”

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.