Albumoverzicht: een vogelorkest, geluidsflarden en Spangense rappers

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder meer Björk, Broederliefde en Marco Borsato.

  • ●●●●

    Björk: Utopia

    BjörkPop: Achteraf kun je Vulnicura (2015) en Utopia (2017) beschouwen als een tweeluik. Björk schreef Vulnicura over haar scheiding; het daarop volgende Utopia over haar nieuwe levenslust en bloeiende liefdesleven, blijkt uit titels als ‘Courtship’ en ‘Tabula Rasa’. De muzikale stijl van beide albums is verwant; beide stellen het zonder duidelijke melodieën en zonder drums.

    Maar Utopia klinkt vloeiender en vriendelijker. De brokkelige stijl van het vorige album is vervangen door samensmeltende geluidsflarden, waar Björks zangstem sprankelend doorheen buitelt. De fluittonen, harp-erupties en fluit-achtige elektronica ontrollen zich in gedragen tempo. Dankzij producer Arca klinkt dit als een vogelorkest in de jungle, broeierig en warm. Hoogtepunt is het negen minuten durende ‘Body Memory’, met hondengegrom in het couplet, en feeërieke strijkers in het refrein.

    ‘Sue Me’ heeft een voor de introverte Björk onverwacht openhartige tekst over de voogdijstrijd met haar ex over hun dochter - dat hier als ongemakkelijk privé-leed uit de toon valt.

    Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Marco Borsato: Thuis

    Marco BorsatoPop: Marco Borsato vliegt veel op zijn tiende album Thuis. Over de wereld, over de zee, naar een verloren liefde. Maar zoals hij in het titelnummer steeds opzwepender zingt, met piano en strijkers die flink tekeer gaan, waar hij ook gaat: „Ik ben nergens zo gelukkig als in mijn eigen kleine stukje paradijs.” Hij kan het nog, overtuigend extatisch zingen.

    Er staan rustige, intieme songs op dit album, vol soms niet te volgen teksten over liefde en geluk, maar die worden al snel wat vlak – zoals het als klap op de vuurpijl bedoelde laatste nummer ‘Eventjes Alleen’, dat bijna zes minuten voortkabbelt tot het Metropole Orkest in alle symfonisch bombast losbarst. Veel overtuigender zijn de uptempo nummers op Thuis, die pit hebben, waarin de strijkers voor elektronische klanken vervangen worden, zoals ‘Wat Doe Je Met Me’, ’18 jaar’ en ‘Niemand Anders’, dat zelfs even Micheal Jacksons Thriller in herinnering brengt.

    Paul Steenhuis

  • ●●●●●

    Busch Trio, Miguel da Silva: Dvořák: Piano Quartets op. 23 & 87

    Busch Trio, Miguel da SilvaKlassiek: Vorig jaar baarde het Busch Trio (winnaar van de Kersjesprijs 2016) opzien met hun alom geprezen opname van het Derde en Vierde pianotrio van Antonín Dvořák. Nu is daar ook hun registratie van diens twee pianokwartetten.

    Wie de opening van het Eerste kwartet in D-groot beluistert, weet meteen dat het wederom snor zit. Samen met altviolist Miguel da Silva, die speelt alsof hij al jaren deel uitmaakt van de bezetting, jaagt het Busch Trio het muzikale equivalent van een lentebries door de noten: tintelend fris, dynamisch en bij vlagen stevig.

    In het Tweede pianokwartet in Es valt op hoe breed het expressieve spectrum van dit drie-plus-een-manschap is. Schroeiende strijkers en bliksemende piano-octaven laten het ‘Allegro con fuoco’ dampen. In het ‘Lento’ stemt de manier waarop de broers Epstein de innige dialoog tussen piano en cello gestalte geven tot gepeins over het muzikale surplus van familiebanden. Wie tenslotte het jonge bravoure in de pittig gespeelde finale hoort (let op de ketende pianobassen), drukt meteen nog eens op play.

    Joep Christenhusz

  • ●●●●

    Dave Clarke : The Desecration of Desire

    Dance: Na een pauze van veertien jaar is er een derde album van dj Dave Clarke, waarinop je de regenachtige de post punk, wave en industrial uit zijn thuisland terughoort. De drums dreinen en de zangpartijen klinken vervormd, fluisterend en beklemmend. Voormalig The Screaming Trees- en Queens of the Stone Age-lid Mark Lanegan zingt op twee nummers, waaronder Charcoal Eyes die als de rockversie van een dj-Hell plaat klinkt, met sissende snares en een blikkerige politiemannenstem die ‘Open up now!’ gromt.

    Andere samenwerkingen die de technobaron aanging met onder meer Louisahhh en Gazelle Twin resulteren in aangenaam mistig dreigende liedjes zoals ‘Is Vic There?’, een cover van de klassieker van Department S. Het wervelende ‘Plasmatic’ met een kick die door beton heengaat is een geweldige dansvloervuller, maar het gros van de nummers hoort eerder thuis in het hokje wave, EBM of angstige rock. Techno is ‘The Desecration of Desire’ bepaald niet, maar als album is het buitengewoon coherent en geslaagd.

    Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Broederliefde: We Moeten Door

    BroederliefdeHiphop: Broederliefde, vijf rappers uit Spangen met een achtergrond in Curaçao, Dominicaanse Republiek en Kaapverdië, kregen het land aan hun voeten met hun vriendelijke teksten en tropische ritmes. Bij Broederliefde leer je om ‘je hart schoon te houden’ en niet teveel aan materiële zaken te hechten - sympathiek vergeleken met het opsnijden over hun bankrekening door collega’s als Boef en Lil’ Kleine.

    De meeste liedjes op het nieuwe album We Moeten Door combineren een ruige rapstijl met mooi gevarieerd aanbod aan ritmes. De kloppende en klepperende drums worden doorweven met plagerige keyboard-deuntjes en rake koortjes, in een afwisselende melodie. Hier en daar ligt het auto-tune-effect als een synthetisch glazuur over de arrangementen, maar het wordt gelukkig spaarzaam toegepast. ‘Mi No Dansi’ klinkt als een mogelijke opvolger van monsterhit ‘Jungle’. En met het introspectieve ‘Keskiednis’, een persoonlijk ‘Steen’ en het geheimzinnige ‘#JM’ (‘Jezus Man’), met zijn angstaanjagend boze intro, heeft Broederliefde een rauwe maar dansbare rapstijl ontwikkeld.

    Hester Carvalho