Recensie

Van Sauers weet soms te ontroeren

Van Sauers schakelt moeiteloos tussen stoere macho en gevoelige jongen in zijn nieuwe voorstelling De Lief en Leed Tour.

Foto Jaap Reedijk

Het is meer leed dan lief in Eric van Sauers nieuwe voorstelling De Lief en Leed Tour. Van Sauers onderzoekt in deze voorstelling het menselijk vermogen om groot leed te verwerken, van terroristische aanslagen tot ziekte en ouderdom.

Van Sauers is daarbij zoals altijd de licht cynische, geestige beschouwer, die expressief kan vertellen en moeiteloos schakelt tussen stoere macho en gevoelige jongen. Het ene moment blijkt hij die vervelende bumperklever op de snelweg te zijn, het andere moment raakt hij heftig geëmotioneerd door groot menselijk leed in de krant. Met het thema ouderdom borduurt hij voort op zijn vorige voorstelling Ontroert.

De kwaliteit van de voorstelling is erg wisselend. Vooral wanneer Van Sauers de emotionele verbinding met het onderwerp mist, is zijn materiaal zwak. Dit wordt pijnlijk duidelijk in zijn betoog over de strijd om Zwarte Piet en het slavernijverleden, een onderwerp dat Van Sauers niet zoveel lijkt te interesseren maar waar hij toch iets over wil zeggen.

De teaser van De Lief en Leed Tour.

Van Sauers probeert lucht te brengen in het debat over dit gevoelige onderwerp door een paar relativerende grappen te maken.

Helaas zijn zijn redeneringen wel erg simpel en verraden zijn grappen daarmee vooral een gebrek aan kritisch bewustzijn. Zo vertelt hij over zijn voorouders, die als slaven vanuit Afrika naar Suriname gebracht werden. Vreselijk natuurlijk, maar hij is er toch ook wel blij mee, want zonder dat slavernijverleden had hij nu in Ghana geleefd tussen de gek pratende Afrikanen.

Gelukkig wisselt Van Sauers dit soort weinig verheffende grappen af met meer persoonlijke beschouwingen. Ontroerend is bijvoorbeeld zijn verhaal over een onverwacht bezoek aan een kindergrafje en zijn conference over televisiekoks - hét medicijn tegen terroristische aanslagen - is grappig en aandoenlijk tegelijk.

Aan het einde van de voorstelling biedt Van Sauers zelfs nog een beetje troost, met een prachtige sterrenhemel als uitsmijter.

    • Dick Zijp