Recensie

In Eenzame begeerte vechten lust en geweld om voorrang

Theater Het theaterstukEenzame begeerte neemt de tijd om toe te werken naar een prachtig slotbeeld.

Prachtige, verstilde momenten creëren op het toneel: dat kán regisseur Olivier Diepenhorst. Zo liet hij zijn acteurs in Ashes to ashes (2013) door houtsnippers buitelen. Een onvergetelijk beeld, dankzij de vormgeving van Lisanne Hakkers en kostuums van Esmée Thomassen. Met hetzelfde duo maakt Diepenhorst nu Eenzame begeerte bij Theatergroep Suburbia.

De enscenering is kleurrijk, met een felroze veulen en drie blauwe palmbomen op het toneel. Ook staat er een reuzenrad, wellicht als een knipoog naar Londenaar Steven Berkoff. Hij schreef het tweeluik, waarop Eenzame begeerte is gebaseerd. In Lunch ontmoeten een man (Stefan Rokebrand) en een vrouw (Lot van Lunteren) elkaar. Jaren later, in The bow of Ulysses, is hun liefde omgeslagen in verachting. Ze vernederen elkaar doorlopend, zonder een sprankje compassie. Hun beledigingen zijn snoeihard. Waar Rokebrand afgemeten speelt, is Van Lunteren losser. Zij geeft het vuur aan hun dialogen.

De trailer van Eenzame begeerte.

Dichter Ingmar Heytze vertaalde de rauwe tekst van Berkoff. Zijn bewerking staat bol van de poëtische zinnen, waardoor je soms de draad kan kwijtraken; de tekstdichtheid is erg hoog. In Eenzame begeerte vechten lust en (mentaal) geweld weliswaar om voorrang, maar de voorstelling zindert niet zo. Het stuk is zwaar op de hand en neemt de tijd. Gelukkig kun je je vastklampen aan het recht-voor-z’n-raap spel van Van Lunteren en is de slotscène wéér zo’n prachtig beeld. De geliefden vertellen elkaar nog één keer de waarheid – doorweekt, verslagen.