Opnieuw: ‘Ik was een onwettig kind’

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

 

Gepensioneerd fysiotherapeut Maya den Hollander-Numans (78) poseerde in het voorjaar van 1944 voor de camera van fotograaf Flapper in Soest.

„Het was oorlog. Als het luchtalarm ophield en wij onze schuilplaats in de kelder, zittend tussen de aardappelen, verlieten, was ik opgelucht. Maar eng vond ik de oorlogstijd niet. Wij woonden in Soest in een mooi vrijstaand huis genaamd ‘Altijd druk’. Achter was een groot weiland om te spelen. Mijn ouders waren niet getrouwd. Ze hadden elkaar ontmoet tijdens een seance van mijn vader Rien. Naast handzetter op een drukkerij was hij paranormaal begaafd. Hij was ouder en aanvankelijk nog getrouwd. Na zijn scheiding wilde mijn moeder Hermine niet meer trouwen. Wel bleven ze samen.

Waarom dat zo liep heb ik nooit gevraagd. Dat deed je niet. Ik weet wel dat haar moeder hem niet wilde ontmoeten. Oma vond Rien te min voor haar dochter. Het plezier, dat guitige bekkie op de foto, verdween grotendeels na de oorlog. Mijn jeugd was eenzaam. Andere kinderen mochten niet met mij spelen omdat ik een onwettig kind was. Op school was ik de laatste in de rangorde. Studeren in Amsterdam bracht uiteindelijk verlichting.

Rien stierf toen ik 17 jaar was. Na zijn dood kwam oma inwonen. En toen moeder Hermine op mijn 24ste overleed, deelde ik lang het huis in Soest met haar. Uiteindelijk leerde ik Jelle, de vader van mijn dochter Hermine kennen. Hij was buschauffeur. Niet lang na haar geboorte zijn wij gescheiden. L’histoire se répète, zeg ik altijd. En soms vertel ik dan hoe ik mijn dochtertje op een dag moederziel alleen zag spelen in de zandbak en dacht: wij moeten hier weg, verhuizen. Het was voor Hermines leven de beste beslissing die ik ooit heb genomen.”