Recensie

Feestelijk Italiaans eten, maar je betaalt wel de hoofdprijs

In de jaren negentig, toen onze dagen zich nog achteloos aaneenregen en we nooit haast hadden, bezochten we met de regelmaat van de klok ‘echte Italianen’ in de stad. Met echte Italianen bedoelden we niet de pizzeria’s uit onze studententijd, maar restaurants waar je volgens de Italiaanse regels van het spel een Italiaanse maaltijd at: antipasti, primi, secondi, dolci. Er waren er een handjevol in die tijd: Toscanini natuurlijk, Vasso, Tartufo en ook ristorante d’Antica. Die laatste was chic en populair tegelijk, er kwamen sterren en voetballers. Het was prijzig, maar de moeite waard. Bij de deur zat een oudere Italiaanse dame, de eigenaresse, die alles goed in de gaten hield, er was rood tapijt en een enorme Parmezaanse kaas die de zaak rond ging. De bediening had oog voor detail en zwierde met grote elegantie over de vloer. En zo kreeg je in die woelige Reguliersdwarsstraat – waar god noch gebod gold – het gevoel even in Italië te zijn.

We gingen terug naar het restaurant dat nog steeds door dezelfde familie d’Antuono wordt geleid en op het eerste gezicht maar een beetje veranderde. De zaak oogt lichter, de gordijnen aan de straatkant zijn weggehaald, de grote trap middenin de zaak trouwens ook, en het rode tapijt is nu een houten vloer. De eigenaresse is inmiddels met pensioen, maar de Nederlands-Italiaanse ober is na een uitstapje van zeven jaar weer terug op het nest en nog net zo professioneel als toen. Moeiteloos fileert en flambeert hij aan tafel en met net zoveel gemak opent hij een goede fles.

Sfeer: veel service, na een kwart eeuw nog steeds feestelijk eten

Eten: wisselend, van heerlijke spaghetti vongole tot bremzoute sjalottensaus bij het lamsvlees

Prijs: onevenwichtige prijs-kwaliteitsverhouding; we betaalden 213 euro voor twee personen, drie gangen, sgroppino en een fles wijn

Ristorante d’Antica

Reguliersdwarsstraat 80-82

www.dantica.nl

We laten het verrassingsmenu voor wat het is en eten à la carte; vanzelfsprekend veel en zoveel mogelijk verschillende gerechten om een goed beeld te krijgen van het huidige d’Antica. Onze antipasti zijn vitello tonnato (15,-) – een goede testcase – en gemarineerde zwaardvis met venkelsalade (15,50). De vitello valt tegen, het zijn dunne plakjes vleeswaren, maar het heeft nergens iets van die mooie, rulle, malse kalfsmuis of -sukade die we op andere plekken veel beter aten. De tonijnsaus is prima, maar bijzonder is het verder niet. De zwaardvis daarentegen is heerlijk; dun gesneden, mooi op smaak, een tikkie zout maar niet té, in goede olijfolie met citroen en vergezeld door met de mandoline gesneden venkel. Prima!

We gaan naar de primi: spaghetti vongole en bottarga uit Sardinië (17,50) en de pasta van de dag, ravioli gevuld met paddenstoel en truffel in een saus van verse tomaat en rucola (16,50). De spaghetti vongole, met venusschelpjes dus, is behoorlijk hoog op smaak – dat heeft ze te danken aan de bottarga, gedroogde viseitjes die later gezouten is en vervolgens op de pasta wordt geraspt. Het is smakelijk; de pasta is behoorlijk al dente, maar daar houden we wel van. De ravioli is ook niet mis, maar de combinatie van herfstige paddenstoel en truffel met tomaat en rucola komt ons vreemd voor, die truffel proeven we nauwelijks, jammer.

Gelukkig is de wijn, pinot noir van Kellerei Andrian uit de Alto Adige, noordelijk Italië waar prachtige wijnen vandaan komen, uitstekend (45,-) en lekker koel.

Ook bij de hoofdgerechten zijn er puntjes van kritiek: de lamsrack met een knapperige mosterdkorst (32,50) komt in z’n geheel op tafel en is maar moeilijk te snijden en de sjalottensaus is bremzout, echt zonde. De zeetong (32,50), aan tafel gefileerd, is goed, net als de klassieke boter-citroensaus, de contorni (bijgerechten), aardappels uit de oven en plakjes courgette; helemaal waar wij van houden.

Ten slotte nemen we een sgroppino (7,50), limoensorbet met wodka en prosecco, die ons bijna de das om doet, maar zooooo feestelijk is. We vinden het eten bij d’Antica wisselend van kwaliteit en de prijzen behoorlijk hoog: je betaalt voor alles de hoofdprijs. Er zijn in Amsterdam in de afgelopen kwart eeuw veel ‘echte Italianen’ bijgekomen, d’Antica moet aanscherpen (ook het prijsbeleid) om de eer hoog te houden.

Journalist en recensent Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.
    • Petra Possel