Opinie

Doe iets aan Noord-Korea. Juist nu

Het beste is om Pyongyang net zo te gaan behandelen als Zuid-Afrika ten tijde van de apartheid, schrijft . Moedig binnenlandse tegenkrachten aan.

Illustratie: Taylor Jones

Tijdens het laatste bezoek van Donald Trump aan Azië, begin deze maand, werden enkele beledigingen tussen Amerika en Noord-Korea uitgewisseld. Daarna bleef het rustig. Maar schijn bedriegt.

De bereidheid om eventueel oorlog te voeren met Noord-Korea is onder Amerikaanse politici en beleidsmakers sterk toegenomen. De relatie tussen de Verenigde Staten en Zuid-Korea is zodanig verzwakt, dat Seoul terecht vreest dat de VS wel eens unilateraal in Noord-Korea zouden kunnen ingrijpen. Ook lijkt het erop dat Noord-Korea de afgelopen tijd vooral gebruikt heeft om harde valuta te verdienen – onder meer door overzeese slavenarbeid en wapenproliferatie – en om aan hun wapenprogramma’s te werken.

Ondertussen bezit Noord-Korea nog altijd langeafstandsraketten met verkleinde kernkoppen – een gegeven waarbij de VS weigert zich neer te leggen. Het gehijg over de vraag of er morgen weer een raket wordt gelanceerd, is even verstomd, maar de situatie is geenszins verbeterd. In een paar cruciale opzichten – denk aan de drie Amerikaanse vliegdekschepen die opstomen naar Noord-Korea – is ze zelfs verslechterd.

Het is daarom nog urgenter om een structurele oplossing te vinden voor de situatie. Dat moet nu. Immers, het is het beste aandacht te schenken aan Noord-Korea op de momenten waarop Pyongyang niet het nieuws beheerst.

Laten we dit na, dan is een – hoogstwaarschijnlijk – ernstig conflict tussen de VS en de Democratische Volksrepubliek Korea, zoals Noord-Korea officieel heet, een kwestie van tijd. Ook een nucleair ongeluk, zoals de ineenstorting van de berg waaronder de kernproeven plaatsvinden, is niet ondenkbaar. Daarbij kan veel straling vrijkomen, wat tot een onbedoelde, verdere escalatie tussen Noord-Korea en de internationale gemeenschap zou leiden.

We moeten Noord-Korea vooral niet erkennen als kernmacht

Hoe voegen we de daad bij het woord zonder militair in te grijpen? En even belangrijk: hoe doen we dat zonder de huidige situatie voort te laten bestaan?

  1. Het instellen van een internationaal gecoördineerde taskforce waarin de Verenigde Naties, de Verenigde Staten, de Europese Unie, Zuid-Korea en Japan informatie uitwisselen en verder onderzoek doen. Dan kan de VN door middel van sancties gericht buitenlandse geldstromen blokkeren en zo in ieder geval de ‘doorontwikkeling’ van langeafstandsraketten en kernwapens afzwakken.

  2. Het feitelijk erkennen dat de Democratische Volksrepubliek Korea geen functionerende internationale partner meer is. Laat een denktank met daarin prominente Noord-Koreaanse ballingen en diverse experts uitvoering geven aan de notie van ‘separative engagement’; beleid dat zich richt op direct contact met de Noord-Koreaanse bevolking en níet met de staat. Er moet informatie het land in worden gesmokkeld, maar vooral ook naar buiten. Laten we microkredieten en leningen verstrekken aan kleine handelaren op de zwarte markten die het regime oogluikend toestaat. Dit vergroot de fysieke, mentale en economische onafhankelijkheid van gewone Noord-Koreanen.

  3. Het actief ‘verleiden’ van de elite om over te lopen. Daartoe moeten er in Zuid-Korea, Japan én de EU veilige vluchthavens worden gecreëerd, inclusief een substantiële financiële vergoeding en, eventueel in overleg, immuniteit.

    Het overlopen van leden van de elite, wat de laatste tijd weer toeneemt, heeft een negatieve invloed op het moreel van de achterblijvers in Pyongyang. Daarbij hebben deze overlopers niet zelden uitstekende informatie over het regime van binnenuit. Daarom moeten we ook praten met hooggeplaatste Noord-Koreanen die al zijn gevlucht.

  4. Druk blijven uitoefenen met betrekking tot mensenrechtenschendingen onder andere door het archiveren van bewijsmateriaal. Niet alleen heeft Pyongyang zich in het verleden kwetsbaar getoond voor dit soort druk, het is ook een verstandige strategie met het oog op een toekomstig Noord-Korea waar aandacht is voor wat er in het verleden is mis gegaan. Hoe lang dat ook duurt. In dit verband is het een goed idee om Noord-Korea te gaan behandelen als Zuid-Afrika ten tijde van apartheid.

Er zijn ook maatregelen die we absoluut niet moeten nemen.

Erken Noord-Korea niet als kernmacht. Dat zou slechts de huidige situatie normaliseren en het doorontwikkelen van kernwapens makkelijker maken.

We moeten de sancties niet opheffen en zo Noord-Korea’s toegang tot de wereldmarkt herstellen. Zo’n maatregel zou Noord-Korea namelijk de deviezen geven om de raketten en kernbommen verder te ontwikkelen.

Initiatieven om het kapitalisme onder de elite in Noord-Korea te verbreiden, moeten niet worden gesteund. Onder het huidige regime zou dat slechts tot een verdere verrijking van het Noord-Koreaanse regime leiden, dat verder kan bouwen op het bestaand nucleair arsenaal.

Er is de laatste maanden veel gezegd over Noord-Korea. Veel stoere woorden zijn gesproken. Concrete daden heb ik evenwel niet kunnen constateren. En daar is het toch echt tijd voor. Elke oplossing is goedkoper dan oorlog. Bovendien, op een gegeven moment is de rek er uit. Mocht dat moment komen, dan hoop ik dat we al lange tijd aan bovenstaande maatregelen hebben gewerkt.