Recensie

Criminelen stop je in de wasdroger

Toneelschrijver Harold Pinter heeft eens gezegd: ‘Ik begrijp niet hoe iemand in elkaar zit die wacht op de volgende Lee Child.’

Kunnen 125 miljoen Lee Child-fans ernaast zitten? De Britse thrillerschrijver heeft fans die ieder najaar uitzien naar het volgende avontuur van Jack Reacher, de dakloze Amerikaanse oud-militair die gewapend met zijn intelligentie, spierkracht en opvouwbare tandenborstel onrecht bestrijdt.

Gelijk met het Engelse origineel verscheen Nachthandel, de 22ste Reacher-thriller. Geen wereldomvattend verhaal dit keer, zoals Onder de radar (2016), waarvoor Reacher in Duitsland jacht maakte op een jihadistische terreurcel. En ook geen avontuur met veel actie. In Nachthandel laat Reacher zijn spierballen slechts even rollen en doodt hij voor de verandering niemand (wel stopt hij een crimineel in een wasdroger).

In de etalage van een pandjeshuis in het Amerikaanse Midwesten ligt een nieuwe damesring van de militaire academie West Point. Geen militair die daar zomaar afstand van doet, weet Reacher. Hij voelt het als een morele verplichting om de eigenares op te sporen en haar de ring terug te bezorgen.

Het leidt tot een spannende speurtocht die draait om de illegale handel in oxycodon en fentanyl, sterke pijnstillers op basis van synthetische opiaten. Geen drug die in de VS zoveel slachtoffers maakt.

Lee Child houdt het mooi klein. Nachthandel speelt bijna helemaal in de bossen van Wyoming, waar een gewonde oorlogsveteraan leeft op fentanyl-pleisters. In het boek staan weer tal van typische Reacher-zinnen. ‘Ben jij een smeris’, vraagt pandjesbaas Jimmy Rat aan Reacher, zoals zijn fans weten de laatste wereldburger zonder mobiele telefoon. Het antwoord: ‘Nee, maar ik heb wel een kwartje in mijn zak voor de telefoon.’ Nachthandel is weer een geslaagd en geloofwaardig Reacher-avontuur. Het wachten op de volgende Lee Child is begonnen. Twaalf lange maanden.

    • Arjen Ribbens