Recensie

Kruip in de huid van detective Cole Phelps

Virtual reality

Game-ontwikkelaars komen met de eerste vr-remakes van bekende games, zoals L.A. Noire.

Still L.A. Noir

‘Armen omhoog! Nee… lager… Je raakt bijna de tv.” Op het scherm van de virtual reality-bril staat een ouderwetse gangster op en neer te bewegen als een bokser. Om zijn stoten te blokkeren moet je met beide armen zijn vuisten opvangen. Lastig: je kan niet voelen wanneer hij je raakt. Onno Bos, woordvoerder van Rockstar Benelux, moet tijdens de half uur durende demo sturing geven.

Een VR-bril heeft nog te veel snoertjes en extra hardware nodig om aantrekkelijk te zijn voor het grote publiek. VR is een pioniersmarkt, waarin vooral geëxperimenteerd wordt en kleinere studio’s zoals het Nederlandse Vertigo Games, goed scoren onder early adopters. Gamegiganten als Rockstar kiezen nu voor het ‘VR-hertalen’ van geliefde klassiekers. Naast Rockstars gangster-krimi L.A. Noire worden ook de enorme gamewerelden van Bethesda’s Skyrim en Fallout dit najaar in een VR-jasje gehesen.

Rockstar heeft het bescheiden gehouden: LA Noire: The VR Case Files is een uitgeklede versie van het origineel, waarin je de carrière van politieagent Cole Phelps volgt. L.A. Noire werd in 2011 vooral beroemd om de verregaande gezichtsscantechnieken, waarmee personages realistische gezichtsuitdrukkingen kregen. „We hadden alle data nog van de scans die we toen gemaakt hebben”, vertelt Bos. Handig. Ook het tempo van de game, waarin je voornamelijk plaats-delicten onderzoekt en verdachten ondervraagt, was een pré. Hectiek en VR gaan niet altijd goed samen: het risico op bewegingsziekte ligt op de loer.

Voortbewegen over grote afstanden met bewegingscontrollers blijft lastig. In L.A. Noire kun je zwaaien met je armen of klikken op voorwerpen waar je naar toe wil lopen, maar zwaaien is vermoeiend en klikken is vreemd. Klik je ergens, dan zie je plots een poppetje die kant uit rennen. „Een out-of-body-experience”, grapt Bos. Toch maar zwaaien dan? „Dan zit je wel meer ‘in’ de game.”

De gezichtsdata blijkt wel een spectaculair pluspunt. Als je iemand in het gezicht raakt en hij met een grimas achteruit zakt, dan voelt het bijna alsof je zelf iemand knock-out hebt geslagen. Bovendien zoek je in VR automatisch oogcontact met andere personages: ideaal als je aan de hand van mimiek moet uitvogelen of een verdachte al dan niet liegt. Op zo’n moment voelt het net alsof je echt in een krimi zit.

Sturen met je handen zonder zelf het stuur te kunnen voelen, boksen met iemand die je niet écht raken kan: virtual reality maakt L.A. Noire bij vlagen zowel vervreemdend als spannend. Het resultaat lijkt een wisselvallige maar sfeervolle ervaring te worden, die nieuwsgierig maakt naar de originele VR-titels waar de grote studio’s achter gesloten deuren aan sleutelen.