Recensie

Elektronische sound van Fever Ray bezwerend maar afstandelijk

Fever Ray, het soloproject van de Zweedse Karin Draijer, heeft een hartstochtelijke aanhang die zich laaft aan haar gender-statements, mystieke uitdossingen en vervormde zangstem. Draijer is niet zomaar een muzikante, ze is voorvrouw van een politiek-muzikale onderstroom, die zich verzet tegen concepten als monogamie en het gezin-als-hoeksteen.

Op haar vorige cd bezong ze het moederschap, inmiddels is ze gescheiden en enthousiast actief in seksuele relaties met mannen en vrouwen, zoals ze bezingt op haar nieuwe album ‘Plunge’. Haar muziek is niet makkelijk toegankelijk. Ze creëert elektronische soundscapes waarin synthesizers knarsen en knerpen en het tempo gedragen is. Centraal is Draijers stem die steeds door effectapparatuur vervormd wordt: ze klinkt metalig, geknepen of glazig. Draijer combineert elektronica met elegante strijkers in bijvoorbeeld Red Trails, en met mooi ijle percussie in Falling. De nummers klinken bezwerend of beklemmend, maar hoe sfeervol ook, het blijft moeilijk om door Draijers mechanische stemgeluid heen te luisteren.

    • Hester Carvalho