Rose McGowan is Weinsteins ergste nachtmerrie

Rose McGowan

Van de vrouwen die Hollywoodbaas Harvey Weinstein beschuldigen van seksuele misdrijven, is actrice Rose McGowan de hardnekkigste en luidruchtigste. Wie is zij?

Rose McGowan spreekt in oktober een feministisch congres toe in Detroit. Foto AP

De Weinstein-zaak is inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste schandalen in de geschiedenis van Hollywood. Meer dan vijftig vrouwen beschuldigen Harvey Weinstein van seksuele misdrijven. Van hen is actrice Rose McGowan (44) de felste, luidruchtigste en hardnekkigste aanklager. Toch behoorde ze niet tot de vrouwen die met naam en toenaam voorkwamen in het eerste exposé over Weinstein van onderzoeksjournalist Ronan Farrow in The New Yorker. Op het laatste moment besloot ze dat haar naam toch niet kon worden genoemd vanwege de ‘juridische invalshoek’.

Kort daarna verklaarde ze alsnog in het openbaar dat Weinstein haar in februari 1997 heeft verkracht op een hotelkamer tijdens het Sundance-festival. Destijds had ze het juridisch advies gekregen dat ze ‘als actrice die naaktscènes heeft gedaan’ een rechtszaak tegen hem onmogelijk kon winnen. Ze trof een schikking voor een schadevergoeding van 100.000 dollar, die haar een zwijgplicht oplegde, een ‘non-disclosure agreement’. Die ‘agreement’ heeft ze inmiddels verscheurd – een juridische tegenactie van Weinstein blijft vooralsnog uit.

Van al zijn slachtoffers ontpopt McGowan zich tot Weinsteins grootste nachtmerrie. Al jaren gaf ze stevige hints – in interviews en op Twitter waar ze zeer actief is en bijna 900.000 volgers heeft – dat een machtige man in Hollywood haar iets had aangedaan. Ze gaf daarbij zoveel aanwijzingen, dat duidelijk was dat ze alleen op Weinstein kon doelen. De filmbaas had dus misschien wel eerder naar de rechter kunnen stappen, aangezien ze zich niet langer hield aan haar juridische muilkorf.

Bespioneerd door privédetectives

Weinstein koos voor een andere weg. Toen duidelijk werd dat McGowan met journalisten praatte en werkte aan haar autobiografie – die zal in februari verschijnen onder de titel Brave – moeten bij hem de alarmbellen zijn gaan rinkelen. Hij huurde privédetectives in van het Israëlische bureau Black Cube om erachter te komen wat ze precies wilde onthullen. Dat bleek eerder deze maand uit een nieuw artikel van Ronan Farrow in opnieuw The New Yorker. Een van de agenten zocht contact met haar onder een schuilnaam en deed zich voor als een kapitaalkrachtige sympathisant van haar strijd tegen seksisme. Tegenover The New York Times verklaarde McGowan ook dat ze via haar advocaat kort voor de eerste onthullingen een aanbod kreeg van Weinsteins representanten voor een afkoopsom van 1 miljoen dollar. Aanvankelijk kwam ze met een tegeneis van 6 miljoen dollar – naar eigen zeggen om Weinstein te sarren – maar ze besloot uiteindelijk geen cent meer van hem aan te nemen.

McGowan heeft een lange weg afgelegd sinds ze als achttienjarige haar eerste hoofdrol speelde in Gregg Araki’s provocerende The Doom Generation (1995); een matige film die toch een zekere cultstatus heeft. McGowan is te zien als de speed slikkende, zwaar vloekende, seksueel avontuurlijke Amy Blue. Daarmee was haar lot als actrice in feite bepaald: McGowan was getypecast als een bad girl in ‘edgy’ films, meestal in hevig geseksualiseerde rollen. Dat was precies het soort films waarin Miramax en later The Weinstein Company zich specialiseerden, waardoor Weinstein voor haar lastig te ontlopen was.

In 1998 verscheen ze met haar toenmalige vriend, rockster Marilyn Manson, vrijwel naakt op de rode loper van de MTV Awards. Ze hanteerde daarbij ongeveer dezelfde redenering als waarmee Lady Gaga ooit in een vleesjurk kwam opdraven: als ik dan toch een stuk vlees moet zijn voor voyeuristische media, kom dan maar kijken. Ze had een kleine rol in de grote horrorhit Scream (eveneens van de Weinsteins). Maar haar grootste succes had ze op televisie als een aaibare, vriendelijke heks in de hitserie Charmed.

Vervolgens verzeilde ze in het naargeestige jongens-universum van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. Ze speelde een schaarsgeklede, melancholieke gogodanseres met slechts één been in het afgrijselijke Planet Terror van Rodriguez; een film die was bedoeld als tweeluik met Tarantino’s Death Proof, waarin ze eveneens een rolletje had. Ook die films waren weer van de Weinsteins.

Toen ze in 2007 louter bedekt door een patroongordel, zwaar gefotoshopt op de cover van Rolling Stone verscheen ter promotie van Planet Terror, had ze er ineens genoeg van („Ik was compleet verloren in die tijd”). Haar vader overleed, ze raakte betrokken bij een ernstig auto-ongeluk, McGowan verdween voor jaren uit beeld. Sindsdien duikt ze nog incidenteel op als actrice in bijrollen, maar heeft ze haar zinnen gezet op een carrière als regisseur. Haar eerste korte film Dawn (2014) gaat – niet verrassend – over het misbruik van een jong meisje door een oudere man. Ze wil ermee laten zien, zegt ze, hoe gevaarlijk een goede opvoeding kan zijn voor meisjes, die wordt geleerd om vooral niemand voor het hoofd te stoten.

Ze groeide deels op in Italië, deels in de Verenigde Staten. Haar hippie-ouders behoorden tot de sekte Children of God, die polygaam leefde en op zeker moment seksuele relaties tussen volwassenen en kinderen bepleitte. Dat was voor haar vader het moment om de benen te nemen met zijn kinderen. Daarop volgde een ingewikkelde jeugd, waarbij McGowan heen en weer ging tussen haar inmiddels gescheiden ouders en als puber een tijd op straat bivakkeerde.

Nu ze acteerwerk min of meer vaarwel heeft gezegd kan McGowan vrijer opereren dan de meeste van haar collega’s. Twee jaar geleden zorgde ze al voor ophef door de instructies op Twitter te zetten voor de casting van een nieuwe film van Adam Sandler voor Netflix: „Strakke kleding gewenst, push-up bh’s aangemoedigd.”

Twitter avatar rosemcgowan rose mcgowan casting note that came w/script I got today. For real. name of male star rhymes with Madam Panhandler hahahaha I die http://t.co/lCWGTV537t
Twitter avatar rosemcgowan rose mcgowan I just got fired by my wussy acting agent because I spoke up about the bullshit in Hollywood. Hahaha. #douchebags #awesome #BRINGIT

Scherp van geest, welbespraakt en zelfbewust – McGowans campagne tegen Weinstein en consorten heeft inmiddels zoveel momentum, dat recentelijk opgedoken berichten over haar drugsgebruik van haar af lijken te glijden. Moeilijker weg te wuiven valt dat ze zelf in een film speelde van een veroordeelde kindermisbruiker: thriller Rosewood Lane van regisseur Victor Salva. Daar stapte ze in 2011 in een interview met homoblad The Advocate nogal luchtig overheen: „Ik ken dat hele verhaal niet en ik wil dat ook liever niet weten, want dat zijn mijn zaken niet.” Maar zelfs die smet op haar blazoen is op dit moment niet meer afdoende om haar monddood te maken. McGowan is misschien een vat vol contradicties, maar dat zijn zulke dwarsliggers wel vaker.

Ook als voormalig actrice is ze haar gevoel voor drama niet kwijtgeraakt. Ze werpt zich op als een Jeanne d’Arc van de strijd tegen Hollywood-seksisme in de korte video Heresy (2016). Daarin is te zien hoe ze haar hoofd kaal scheert als protestgebaar. Al jaren waarschuwt ze Hollywood dat „de dag van de afrekening eraan komt”. Melodramatisch misschien, maar die uitspraak is niet geheel onjuist gebleken.

    • Peter de Bruijn