Recensie

Wedergeboorte in de woestijn

Roadmovie De kleine Argentijnse roadmovie ‘La novia del desierto’ laat actrice Paulina García stralen als de opkomende zon.

Onderweg in de bitterzoete romantische roadmovie ‘La novia del desierto’.

Een jurk. En een tas. Meer heb je soms niet nodig om een verhaal in gang te zetten. En twee charismatische acteurs met wie je graag een lange doelloze rit door de woestijn maakt. Omdat hun gezichten ook landschappen zijn als de woestijn. Uitgestrekt. Gehard door het leven. En vol verhalen die je uit elke porie wilt lezen.

La novia del desierto (‘De bruid van de woestijn’) is een klein mirakel van een Argentijnse film, en ik gebruik dat woord niet voor niets. Huishoudster Teresa wordt na dertig jaar trouwe dienst ontslagen door de familie met wie zij lief en leed heeft gedeeld, en strandt onderweg naar haar nieuwe werkadres in een bedevaartsoord gewijd aan een andere vrouw, een heilige die eeuwen eerder die woestijn doorkruiste. Ze koopt een jurk, raakt haar tas kwijt, en gaat op zoek naar de man van de jurk die er, denkt ze, met haar tas vandoor is.

Op een bepaalde manier is Teresa een hedendaagse versie van haar voorgangster. Maar in plaats van dat ze sterft in de woestijn, komt ze juist weer tot leven. Het siert de bescheiden, bijna onspectaculaire vertelling dat de beide regisseurs niet meer nodig hebben dan de kinderlijke charme van de handelsreiziger El gringo om Teresa te laten ontwaken. Want deze kleine bitterzoete romantische roadmovie gaat precies daarover: het wonderbaarlijke vermogen van actrice Paulina García om te stralen als de opkomende zon.

    • Dana Linssen