Recensie

Gekke koeienliefde

Drama ‘Petit Paysan’ is een daverende debuutfilm, over een boer die smoorverliefd is op zijn koeien.

Overrompelende film over het agrarisch bedrijf: ‘Petit Paysan’

Al vanaf de eerste beelden is duidelijk dat debuterend regisseur Hubert Charuel, die zelf uit een boerenfamilie komt, niet zomaar een pastorale film over het boerenbedrijf heeft willen maken. Zijn plot over een jonge boer die tot het uiterste gaat om zijn dieren van de slacht te redden als er een geval van gekkekoeienziekte is gesignaleerd is tegelijkertijd immersief en afstandelijk, surrealistisch en politiek geëngageerd, en vooral neurotisch, knotsgek en geïnfecteerd met koeienliefde.

En dat dus allemaal tegelijk, alsof je in een filmische flow zit. Dat alles is onverwacht funky. Wat niet het eerste is waar je aan denkt bij een film over koeien. Je kunt soms hun huid voelen, zo dicht zit de camera bovenop ze. Maar je kruipt ook in het hoofd van de neurotische Pierre, en vereenzelvigt je met zijn stress om zijn veestapel en zijn wanhoop over EU-wetten en het gebrek aan een vaccin. Pierre vindt een bondgenoot in boer Jamy (gespeeld door de altijd geweldige Bouli Lanners) die op zijn eigen YouTube-kanaal verslag doet van zijn eigen strijd tegen de gekte rondom epidemische veeziekten.

Het is een typische van-kwaad-tot-erger-estafettefilm, in een tempo en ritme dat de maat houdt tussen thriller en komedie. Daar doet de film wel een beetje denken aan die andere arthousehit Rams, waarin twee IJslandse broers tot de meest absurde daden worden gedreven als er scrapie bij hun schapen is vastgesteld.