Recensie

Alias Grace speelt met de werkelijkheid

AG_DAY_30-0417.JPG Sabrina Lantos

2017 is het jaar van series naar boeken van Margaret Atwood. Vlak na het overdonderende The Handmaid’s Tale, winnaar van acht Emmy’s, is er nu Alias Grace. Waar The Handmaid’s Tale is gesitueerd in de toekomst, speelt Alias Grace in het verleden. In het Victoriaanse kostuumdrama emigreert de Ierse Grace Marks met haar familie naar Canada, waar zij rond 1840 aankomt. Grace gaat werken als dienstmeid en krijgt te maken met uitbuiting, maar vindt ook vriendschap. Ze komt uiteindelijk in dienst bij Thomas Kinnear en zijn huishoudster Nancy.

Alias Grace draait om de vraag of Grace samen met een knecht Thomas en Nancy heeft vermoord. De serie is een raamvertelling waarin Grace gesprekken voert met een arts die haar psychologisch onderzoekt met als doel haar vrij te pleiten. Die sessies gaan gepaard met flashbacks waarvan het waarheidsgehalte niet vast te stellen is. Zien we de objectieve werkelijkheid, een subjectieve herinnering of hoe iets had kunnen gaan? Die ambiguïteit vormt de kern van de serie, waarbij de kijker mag bepalen wat hij van Grace vindt: schuldig of onschuldig?

Net als The Handmaid’s Tale gaat Alias Grace over de onderdrukking van de vrouw. Zij wordt steevast vernederd en doorgaans gezien als manipulatief monster dat geknecht moet worden, desnoods met harde middelen: (seksueel) geweld, een dwangbuis of eenzame opsluiting.

Wie veel Victoriaans drama heeft gezien, komt een deel van de thematiek bekend voor. Daarnaast is Alias Grace weliswaar interessant maar bij lange na niet zo meeslepend als The Handmaid’s Tale.