Thuiskok. Zat herhaling

Bretagne, daar heb ik een hoop herinneringen aan. We gingen er met het hele gezin kamperen toen mijn broertje, zusje en ik nog klein waren. Ik zie mijn vader nog zitten, op een krukje voor de tent, langzaam oesters uit een houten doosje openmakend. Toen ik dit kookboek, Bretagne à la carte, had aangevraagd vroeg ik me af: zou het me doen denken aan toen, aan die vakanties? De Vlaamse auteur Joris Delanghe bestiert al jaren een maison d’hôtes in de regio waar hij en zijn vrouw elke avond een viergangendiner op tafel zetten voor de gasten. Daarvoor was het duo restaurateur in Antwerpen.

Er is duidelijk nagedacht over de vormgeving. Op de cover staan de Bretonse rotsen met een ruige zee en met de kleuren rood en blauw wordt structuur aangebracht op de toch al overzichtelijke witte pagina’s. Als ik ga koken, heb ik regelmatig zin in één specifiek ingrediënt. Op zoek naar een bijpassend gerecht open ik vervolgens kookboeken in de blijde verwachting er meerdere recepten met dat ene ingrediënt aan te treffen, maar dat eindigt meestal in een teleurstelling. Kookboeken zijn steeds vaker een verzameling; ruimte voor herhaling is er niet. Zo niet deze week. Er zijn zat recepten met hetzelfde ingrediënt. Delanghe heeft daarin groot gelijk; ik zou ook in herhaling vallen met Bretonse ingrediënten als langoustines, oesters of sint-jakobsschelpen tot mijn beschikking. Met recepten voor dim sum met oesters, of kreeft met de Catalaanse likeur Ratafia en zelfs een bitterbal van bloedworst laat Delanghe zien dat hij ook verder dan de streekgrenzen kijkt. Dat neemt niet weg dat dit boek voor fanboys van de Franse keuken is. Schaaldieren, rilletes, tartines of een gevuld haantje, dit zijn de gerechten die de Fransen ooit wereldberoemd maakten als culinaire meesters.

Doet dit boek me denken aan Bretagne? Nou, deels. De gerechten zijn verfijnd; ze liggen in perfecte compositie op het bord. De bijbehorende recepten zijn best lastig. Zo herinner ik me Bretagne niet: daar had je al een topmiddag met een doosje oesters en een citroen. Het schijnt dat Delanghe eerder een boek heeft uitgebracht met simpele recepten uit Bretagne. Dit keer wilde hij de „dagverse lokale producten naar een hoger niveau tillen”. Dat is gelukt, maar het voelt daardoor wel wat minder vertrouwd.

    • Sam de Voogt