‘Studie op pauze om een game te maken’

Verdienen en uitgeven Lucia de Visser (26) studeert lifestyle aan de Willem de Kooning Academie en is na vijf jaar eindelijk bezig met afstuderen. Daarnaast bedenkt en maakt ze games. Samen met haar vriend woont ze in Rotterdam.

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Ik studeer al veel te lang, maar daar heb ik een goede reden voor: ik werk mee aan het tweede computerspel van onze studio Total Mayhem Games. Ik game mijn hele leven al, maar ik dacht eerst dat die industrie meer voor mannen was en dat je als vrouw twee keer zo hard moest werken om er echt bij te horen. In mijn derde jaar zei een loopbaanadviseur dat ik daar lak aan moest hebben. Toen heb ik mijn portfolio omgegooid en ging ik me vooral richten op het ontwikkelen van games.

„Ik ging een minor gamedesign volgen en maakte met een aantal medestudenten onze eerste game voor op de mobiel en daarna ons eerste spel voor op de computer. Die laatste, We Were Here, was na twee maanden al een half miljoen keer gedownload. Dat hadden we niet verwacht en onze servers konden het niet aan. We hebben toen onze studie even op pauze gezet zodat we met de studio verder konden.

„Ik verdien er nog niks aan, ondanks dat we wat donaties krijgen en we een eerste investeerder hebben. Omdat ik al zo lang studeer, ontvang ik ook geen studiefinanciering meer. Ik werk daarom nog twee dagen per week in de lunchroom van mijn ouders, zodat ik iets heb om van rond te komen. In februari komt het vervolg van We Were Here uit en die zal, in tegenstelling tot deel 1, niet gratis zijn. We hopen er dan ook echt iets aan te verdienen.”

UIT

‘Omdat ik op dit moment nauwelijks geld heb om van rond te komen, betaalt mijn vriend de vaste lasten en maak ik het geld dat ik kan missen naar hem over. Dat is natuurlijk hartstikke lief. Zo kan ik toch af en toe nog een keer uit eten. Het is pas sinds een maand dat ik geen studiefinanciering meer krijg en ik vind het vreselijk dat ik nu niet zoveel heb om uit te geven. Mijn ouders betalen gelukkig mijn studie. Alleen materiaalkosten – op de Willem de Kooning Academie al snel zo’n 750 euro per jaar – heb ik altijd zelf betaald.

„Tot voor kort gaf ik vooral graag geld uit aan schoenen, kleren en games. Aan die laatste besteed ik per jaar zo’n 200 tot 300 euro. Maar het volle pond betaal ik nooit, het is net zoals met kleding: als je even wacht tot de uitverkoop betaal je een stuk minder. Dat vind ik het wachten, zeker op de populaire en dus duurdere games, wel waard.

„Kleding en schoenen kostten me voorheen zo’n 200 euro per maand. Ik kocht veel online, maar soms is het ook wel heel fijn om met je handen langs de rekken te gaan en te kijken hoe iets valt. Omdat ik niet kan kiezen is het best vaak zo geweest dat ik met een kledingstuk of een paar schoenen in de ene hand en een game in de andere stond en dat ik ze dan alsnog allebei kocht. Ik heb zo veel kleding dat het eigenlijk niet erg is dat ik nu even niks kan kopen.”

    • Liza Titawano