Recensie

Engagement gaat ten koste van de muziek bij Christian Scott

Jazz

Trompettist Christian Scott verpakt zijn sociaal-politieke woede in spannende jazz. Live is zijn show uit balans.

Christian Scott in 2016 op festival Leverkusener Jazztage. Foto Andreas Lawen/Wikimedia

Nooit is hij zonder boodschap. De felle, scherpe jazztrompettist Christian Scott aTunde Adjuah uit New Orleans zoekt steeds weer naar verdieping en verpakt zijn sociaal-politieke onrust, woede of verbazing en de verhalen uit zijn Black Indians-familiegeschiedenis in spannende, met elektronica verrijkte moderne jazz.

Dit jaar voltooide hij zijn ‘centennial trilogy’, een drieluik die het eeuwfeest van de eerste jazzopname markeert. Het laatste deel The Emancipation Procrastination is net uit. Genoeg materiaal zou je denken, maar hij liet er deze show met zijn kwintet toch weinig van klinken. Scotts bedoeling is de jazz zo veel mogelijk op te rekken, buiten alle vormen om. Dat hij dat ook kan met aloude standards, bleek uit Art Blakey’s klassieker ‘Moanin’’. Verdampte het eerste nootje op zijn speciaal ontworpen trompet met hightech ventielensysteem in eerste instantie, Scott herstelde meteen en kreeg het vuur met een glansrol voor saxtalent Logan Richardson aan.

Het was een gretige aftrap. Overtuigend en vloeiend werden vervolgens verbanden gelegd tussen de elektrische jazz van Miles Davis en Marcus Miller van toen, en de fraaie nieuwe wegen die Scott zoekt. ‘Encryption’ van Ruler Rebel, het eerste album van het drieluik, was een opwindend, door handklap aangedreven vervolg, waarin Scott deed wat hij het meeste doet: energiek van leer trekken in lange melancholische strofen, dikwijls langs de vervormer. En ook drummer Joe Dyson versterkte zijn ritmes met een drumcomputer.

Als altijd stak Scott veel te veel tijd in het voorstellen van zijn muzikanten. Maar helemaal uit het lood kwam de show te hangen door het sociaalbewuste college dat Scott het publiek ook eindeloos lang wilde geven. Zonder meer interessant, en zijn afschuw over de jolige ‘Black Pieten’ die die middag zomaar zijn kroeshaar aanraakten was invoelbaar, maar de geëngageerde preek hielp de show om zeep. De boodschap ging ten koste van de muziek die uiteindelijk maar krap een uurtje klonk.