Column

Clinton blijft in opspraak

Onder de mannen die met ingehouden adem de ontwikkelingen rond #MeToo volgen, bevindt zich ongetwijfeld Bill Clinton. Hoe langer de schandalen duren, hoe dichter ze in zijn buurt komen.

Vooral zijn Republikeinse tegenstanders slaan er munt uit en verwijten de Democraten selectieve verontwaardiging: wél veel ophef maken over het vermeend seksuele misbruik door de radicaal-rechtse Republikein Roy Moore, maar zwijgen over Clinton? Dat is hypocrisie.

Zij hebben daar zeker een punt. Clintons verleden blijft hem achtervolgen omdat hij de beschuldigingen nooit overtuigend heeft kunnen weerleggen. De affaire in het Witte Huis met Monica Lewinsky staat er enigszins buiten – zij had toegestemd in seks met hem – maar blijft nadelig voor hem, want zijn gedrag wees wel op misbruik van macht.

Lastiger zijn de getuigenissen van drie vrouwen die zich in een ver verleden door hem misbruikt voelen: Juanita Broaddrick, Kathleen Willey en Paula Jones. De eerste twee werden door Trump tijdens de verkiezingsstrijd ingezet om Hillary Clinton te beschadigen. Met Jones trof Bill destijds een schikking van 850.000 dollar, overigens zonder seksueel misbruik officieel toe te geven.

Deze vrouwen blijven Clinton beschuldigen, vooral via de rechtse media, Fox News voorop, die een podium bieden voor hun aantijgingen zodra de kans er is , zoals nu met #MeToo. Maar ook The New York Times kon niet om hen heen en liet Paula Jones zeggen: „Ik, Juanita en Kathleen schreeuwen bij links al jaren om aandacht, maar ze willen niet naar ons luisteren.”

Tegelijkertijd krijgt Hillary het verwijt dat zij deze vrouwen destijds heeft weggehoond in een poging de schade voor haar man te beperken. Je kunt aan alles merken dat hier een Democratische zenuw geraakt wordt. De NYT vroeg Bill Clinton commentaar, maar zijn woordvoerder wilde niet reageren, evenmin als een aantal vooraanstaande Democratische activisten.

NYT-columniste Maureen Dowd wierp deze interessante vragen op: zou de oorlog tegen de jacht op vrouwen ook zo heftig zijn geweest als Hillary president was geworden? Of zouden veel vrouwen zich hebben ingehouden omdat filmproducent Harvey Weinstein tot de kring van Clinton-getrouwen behoorde? Anders gezegd: heeft de opkomst van #MeToo ook te maken met de verkiezing van Trump tot president en de progressieve afkeer van hem?

Misschien is de speculatie van Dowd niet zo vreemd als ze op het eerste gezicht lijkt. Trump werd tijdens zijn verkiezingscampagne ontmaskerd als een man die het normaal vond dat hij zijn macht kon misbruiken om vrouwen te betasten. „Als je een ster bent laten ze dat toe. Dan kun je alles doen.” Er meldden zich vrouwen die ook zulke ervaringen met hem hadden, maar Trump beweerde dat het leugenaars waren.

Trump kwam er ongestraft mee weg, maar de woede bleef smeulen en kon geprojecteerd worden op Weinstein en andere prominente Amerikanen die al of niet toegaven dat ze seksueel misbruik hadden gepleegd. Dat de conservatieve Republikein Trump daarmee ook de val van progressieve Amerikanen als Weinstein en nu weer senator Al Franken heeft veroorzaakt, zou een vorm van politieke ironie zonder weerga zijn.

Het is een theorie, maar wel een leuke.