Column

Een klap in het gezicht van doelman Boer

Diederik Boer had knieën die al 37 jaar oud waren. Hij was er als keeper heel vaak op gevallen, dat kon je goed zien; de huid vertoonde lichte schade.

Diederik Boer had knieën die al 37 jaar oud waren. Hij was er als keeper heel vaak op gevallen, dat kon je goed zien; de huid vertoonde lichte schade. De witte huid over de knieschijven contrasteerde met zijn rode broek, rode kousen en rode trui.

Al weken was hij de minst gepasseerde keeper van de eredivisie. Boer had vijf ‘clean sheets’ achter zijn naam staan, al vermoed ik dat de doelman van PEC Zwolle zelf liever sprak van ‘de nul houden’.

Tegen koploper PSV oogde Boer uiterst betrouwbaar. Hij durfde uit te lopen als het moest en bleef op de juiste momenten op de doellijn staan. Geen spoor van twijfel als hij een bal naar voren knalde. Het strakke kunstgras hielp een handje mee.

Bij het nemen van een uittrap nam hij de bal in zijn handen en begon er met zijn witte handschoenen lang over te wrijven. Zo brengen slagershulpjes zelfgemaakte gehaktballen in de juiste vorm.

Boer hield van de rondingen van een voetbal.

PEC speelde zeer aanvallend voetbal. Boer had weinig te doen. Meestal stond de ‘keeper in het rood’ vanaf de penaltystip te kijken naar het spel, met dat lange lijf en het uitgestreken gezicht met een vlassnor waar Ed de Goeij ooit het patent op had.

Na een botsing viel verdediger Philippe Sandler lelijk op zijn schouder. De speler van PEC bleef liggen; de scheidsrechter zag dat het ernst was en floot af.

Boer kwam vanuit zijn doel naar de plaats delict, stopte de bal onder zijn arm en pakte een bidon waar hij aan begon te lurken. Op de koffer van de arts stond een reclametekst voor een plaatselijke opticien.

Zwolle is trots op PEC.

Zou Boer wel eens lekker een dagje kuieren in de stad aan de IJssel? Even alleen uitblazen langs het Zwarte Water na een zware keeperstraining. Had hij een pasje voor Museum de Fundatie of zakte hij liever een avondje weg in het pluche van de bonbonnière Odeon?

Met zijn handen ver uit elkaar dreef de doelman zijn elftal als een schaapherder naar voren. PEC was beter dan de Eindhovenaren, er lag iets moois in het verschiet.

In de laatste minuut brak PSV snel uit. Scherpe voorzet, een kopbal van dichtbij op doel. Boer had een reflex met twee gedachten: ik pak ’m, ik duw ’m weg. En zo halfslachtig zag het er ook uit. Isimat schoot de bal hoog in het net.

Diederik Boer bleef op zijn rug liggen; het bovenlijf gestut door twee ellebogen, de benen recht vooruit. Zo lig je op een strand, langs een rivier. Op het gezicht van de doelman was nog niets te zien van teleurstelling, daarvoor was de klap nog te vers.

Boer had de nul niet langer kunnen houden.

Achterop zijn trui stond het cijfer 1.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.