Recensie

Voel je weer een tiener in de Kona

De Hyundai Kona is vernoemd naar een exotisch oord. Opa en oma voelen zich weer jong, constateert .

De Hyundai Kona. Schattig crossovertje. Maar die autonamen, daar valt niet serieus onder te blijven. Bij de kennismaking pingpongen de woordspeligheden over tafel. Hyundai Mona, Coma, Croma, Oma, Stoma, Jacques d’Ancona.

De brochure legt uit. De naam Kona „is afgeleid van het Kona-district op Hawaï”. De auto „weerspiegelt het unieke karakter van het eiland en de energieke levensstijl van de eilandbewoners”. Wuivende palmen, dekselse parties, witte stranden, snuiven en fuiven.

Maar dit is Nederland. Wat kan zich te onzent meten met dat spetterende tropenleven? Hipsters! In een promotiefilmpje zien we een baardmens grijnzend van plezier zijn urban habitat doorkruisen. Volgen we een getatoeëerde partytijger en een meisje dat met roodgelakte nagels sensueel het aanraakscherm bevingert. Jongelui die weten wat ze willen, net als jij: „You drive it. You define it.

En wie kopen hem? Opa en oma De Bruin. Ik zoom in bij de dealer. Daar ontmoeten ze hem in de introductiekleur Tangerine Comet, lees oranje, dak en buitenspiegels in de gedurfde contrastkleur Dark Knight, hoog oprijzend boven zijn achttien inch lichtmetalen velgen met de naam Premium. Matzwarte beschermplaten glijden over de opbollende wielkasten door naar front en achterzijde, waar ze grillige lichtunits omvatten. De zilvergrijze bodembescherming onder de kofferklep, ik heb voorkennis, „geeft de KONA de uitstraling van een SUV”.

Het echtpaar is er wat verlegen mee. Geinig karretje, zegt oma, maar is het iets voor ons?

Lokvoer

De Hyundai-verkoper, die al in opa’s nek staat te hijgen, is op zulke aarzelingen voorbereid. Dapper draait de jonge kracht – blauw pak, lichtbruine nep-Santoni’s, vaag spraakgebrek – de lessen van zijn verkooptraining af. Het Kona-district, het exotische, ze zien Hawaï voor zich. In die sfeer moet u hem plaatsen, lispelt hij, sfeer tot zweer verbasterend. Geroutineerd brengt hij de praktisch hoge instap in herinnering onder deskundige vermijding van het doemwoord Ouderen, terwijl hij dondersgoed weet dat juist zij in het geheim de echte doelgroep zijn. Zij hadden nog banen, ze hebben nog pensioenen, ze hebben geld – en ze besteden het aan het fata morgana van de eeuwige jeugd; een geinig autootje. De jongeren van de commercial zijn het lokvoer voor hun grootouders. De politiek werkt als een tierelier. De halve babyboom rijdt in die fuifnummers.

Ze krijgen de folder mee. „Durf anders te zijn”, staat erop. „Durven we dat wel?”, vraagt oma. Voor de zekerheid gaan ze bij Kia, Citroën en Opel langs. Staan daar precies dezelfde autootjes precies zo tegendraads te zijn, zij zien tenminste geen verschil. Bij Kia heet het hoogzittertje Stonic, bij Opel Crossland, bij Citroën C3 en nog wat. Velgjes, kleurtjes, glimmertjes. Op weg naar huis zien ze er ouderen in rijden, mensen als zij. We gaan ervoor, zegt opa.

Het wordt de Premium, heel Hollands de op een na duurste, leuk aangekleed maar niet te gortig. Hoewel: voor dertig mille heb je de jackpot bij Hyundai. Stoelverwarming! Stoelventilatie! Verwarmbaar stuur! Nepleer! Head-up Display! Alles heet Premium. Premium led-verlichting, Krell Premium-audio met acht speakers. Ze missen hooguit de automaat, die alleen leverbaar bleek te zijn op de 1.6 GDI 4 x 4 van 35.000 pietermannen. Het houdt een keer op.

How right they were. Hun driecilinder turboknorrepot is met zijn 120 paarden en akoestisch zeer actieve levensstijl een hele piet. Ze zijn weer als verliefde pubers in dat autootje. Sjonge, jubelt opa, die wil best van kiet! Zij noemt hem Knorretje. Hij stuurt en veert wat gummi-achtig, maar het is een wagentje waarin je tempo durft te maken. De tractiecontrole is uitschakelbaar, men kan het in der minne op een scheuren zetten. De ruimte achterin hebben ze goddank niet nodig. Lange lijven zitten snel tegen het dak als ze het vege lijf te rusten leggen op de drie verstelbare hoofdsteunen van de in delen neerklapbare achterbank. De harde plastic ruggen van de voorstoelen zijn geen weldaad voor de knieën.

Het wagenpark in de straat van de De Bruintjes heeft een wonderbaarlijke verjonging doorgemaakt. Hun buren, allemaal gepensioneerd, rijden Crossland, Stonic, C3 Aircross. Terwijl de it’er om de hoek, 27, een BMW voor senioren heeft, zo’n Active Tourer met velgen die niet groter zijn dan de Hyundai-Premiums. Keurige jongen. Fris karretje mevrouw, complimenteert hij oma, lekker kleurtje ook. Weemoedig ziet ze hem in zijn staalgrauwe BMW de straat uitrijden. Het is de omgekeerde wereld, denkt ze. Wij de nieuwe jongeren, die knaap de grijze Golf. Kona moet een wel heel speciaal district zijn.

    • Bas van Putten