Opinie

    • Hugo Camps

Buitenland

Links en rechts gaan stemmen op om eens een buitenlander te proberen als bondscoach. De voorstanders hebben het over verfrissing en vernieuwing en over tactische bijsturing. Vooral Duitsers liggen goed in de markt. Zij hebben het verleden van de Mannschaft mee en een club als Bayern München is sinds jaar en dag een constante in de Champions League. In zijn algemeenheid is Duits voetbal een prettige mix tussen verfijning en Sturm und Drang.

Laat maar komen, die buitenlander.

Verder zoeken is overbodig, want we hebben hem al in huis. Eindhoven, Maasbracht en Meerssen zijn ook buitenland in Nederland, en laat dat nu de biotoop van Mark van Bommel zijn. Hoogtepunten in zijn carrière als voetballer waren ook buitenlands: Milan, München, Barcelona. Daarbovenop vicewereldkampioen met Oranje in Zuid-Afrika en assistent-bondscoach van Saoedi-Arabië. Van Bommel heeft jarenlang de bucolische rust van de Herdgang gekend, maar is even goed gepokt en gemazeld door de hectiek van wereldsteden. Hij werd door clubs en bonden gekoesterd als een leidersfiguur. Juist wat het Nederlands elftal al zo lang mist.

Altijd krijger op het middenveld geweest. Sluw en efficiënt, soms ruig, soms mooi vloeiend. Een temperament voor alle oorlogen en daar heeft het Nederlands elftal er weinig van. En buiten het veld sober en burgerlijk. Geen stapper. Het voltooide profiel voor een coach van Oranje.

Aan Randstedelijke kongsi’s deed hij niet mee. Aan provinciaal getut nog minder. Aan groepsmoraal ontbrak het hem niet, maar toch was hij een man van hem alleen. Geen belangenbehartiger.

Van Bommel heeft de ideale leeftijd om generaties te verzoenen. Met zijn expertise kan hij zowel verdedigers als aanvallers motiveren en corrigeren. Hij heeft in meerdere systemen gespeeld en kent de koorts van de internationale scène. Dus alles is aanwezig om een moderne voetballeider te worden van het Nederlands elftal. Een pr-verslaafde was hij niet en dat zou tegen hem kunnen werken. Want voetbal is ook een wereld van diplomatie, slijm en gunsten. In diplomatiek gekonkel is hij altijd een amateur gebleven. Relatiemanagement was nooit een prioriteit.

In de keuze voor Van Bommel zou de KNVB het signaal afgeven dat het nu echt een nieuwe weg is ingeslagen met soevereiniteit als doorslaggevend criterium. Die schoonmaak komt niets te vroeg.

Bij de jeugd van PSV laat Mark van Bommel zich kennen als een moderne coach die onverbiddelijk is voor verkwist talent. In bezetenheid staat hij dicht bij Dick Advocaat, zij het dat zijn lichaamstaal minder springerig en pathetisch is. Je vindt bij hem ook langere intermezzi van peinzende roerloosheid terug. Dat had Dick niet.

De jeugdcoach van PSV is veeleisend, bij het maniakale af. Oranje heeft een kleine dictator nodig, vandaar ook dat een buitenlandse coach een interessante piste zou kunnen zijn. Voor het gesloten ballotageclubje van Zeist smaakt Mark van Bommel ook als een aangespoelde buitenlander. Vertrouwd en vreemd in één persoon.

Alle omtrekkende bewegingen rond de keuze van een bondscoach zijn zinloos tijdverlies. En wekken verdachtmakingen van een koehandel. Het is in het belang van het Nederlandse voetbal dat de opvolger van Advocaat snel bekend wordt gemaakt. De spelers mogen niet het gevoel krijgen dat de bondscoach heeft moeten bedelen om zijn baan. De roerganger van Oranje heeft nu nood aan de kracht van unanimiteit.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps