Recensie

Een boek lang zit de lezer in het donker

Met een slim plot-idee maakte Andreas een gedurfde en geslaagde thriller. De filmrechten zullen ongetwijfeld populair zijn.

Jenny Aaron is de hoofdpersoon uit Voor eens en altijd, de briljante thriller van Andreas Pflüger. De politievrouw is een van de beste medewerkers van een geheime eenheid van de Duitse federale recherchedienst. In de openingsscène moet ze het losgeld overhandigen voor een gestolen schilderij van Marc Chagall, een overdracht die faliekant mislukt en waarbij Aaron en haar collega gewond raken.

In hoofdstuk twee is het vijf jaar later. Jenny Aaron zit in een vliegtuig en bestelt koffie. Bij het opstaan stoot ze haar bekertje met een restant koffie om over de broek van de passagier naast haar.

‘Bent u blind’, snauwt de man.

‘Ja’, antwoordt Aaron.

Een fantastisch plot-idee; bijna vierhonderd bladzijden lang zit de lezer in het donker. Vaak is hij nog banger dan Jenny Aaron zelf.

Andreas Pflüger (1957) schreef tal van hoorspelen, theaterstukken en scenario’s voor tientallen afleveringen van Tatort, de onvergankelijke krimi. Die ervaring betaalt zich uit in Voor eens en altijd. De dialogen zijn messcherp en met weinig woorden weet Pflüger een zinderende spanning te creëren.

Jenny Aaron is mooi, slim, superfit en heeft geleerd om met haar oren te zien. Maar haar tegenstander, een zen-achtige seriemoordenaar met een bloeddorstige broer, danst soms ongemerkt om haar heen en wil op een bijzondere manier wraak op haar nemen.

Zouden de filmrechten al zijn verkocht? Kan niet wachten op de achtervolging aan het slot, waarin de blinde heldin achter het stuur van een bestelbus, gecoacht door een gewonde collega, haar vijand van zich af probeert te schudden.

Pflüger is een stilist die strooit met originele beeldspraken. ‘Zijn leven was zo interessant als stof op een kast.’ En een van de stoere collega’s van Aaron ‘worstelt met zijn tranen als met een te groot stuk vlees’. Ook fijn zijn de lijstjes die Aaron opstelt. Onder de tien dingen die zij niet mist sinds ze blind is: de films van Aldomóvar, menu’s met plaatjes, en ogen die iets anders zeggen dan de mond.

Voor eens en altijd is ook een geslaagd boek over vriendschap. Onder gevaarlijke omstandigheden, waarin een fractie van een seconde soms lang kan duren, moeten de leden van het elitekorps op elkaar kunnen vertrouwen. Knap beschrijft Pflüger hoe hoe ver die kameraadschap reikt. Met als hoogtepunt de rouwverwerking in de fitnessruimte van de eenheid na de dood van drie collega’s. ‘Op ieder gezicht is de oneindige leegte te lezen waarachter een deur schuilgaat die ze niet durven te openen.’ En vervolgens halen de mannen pagina’s lang hilarische anekdotes op over hun gesneuvelde collega’s.