Over de vlag en het kaasblokje

Politiek

Na een motie stond er in no time een vlag in de Tweede Kamer. Maar hij is te klein, vinden critici.

De vlag in de plenaire zaal van de Tweede Kamer. Foto Bart Maat/ANP

Natuurlijk was de nationale vlag altijd wel enigszins aanwezig in de Tweede Kamer. Bijvoorbeeld als kaasprikker tijdens afscheidsrecepties. Bij dezelfde gelegenheden wil de driekleur trouwens ook weleens gehesen worden boven de stukjes haring. Maar verder? Achter de ‘oude’ ingang op Binnenhof 1a staat sinds 1960 bij de erelijst voor gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog de Nederlandse vlag. En dan is er ook nog dat stukje verkleurde driekleur ergens in de nok van de grote entreehal die na de nieuwbouw van de Tweede Kamer in 1992 werd opgeleverd. Onderdeel van een kunstwerk. „Een opgerolde theedoek”, smaalden de critici.

Maar nu staat de vlag pontificaal in de grote vergaderzaal, pal achter de voorzitter. Zelden zal een motie van de Tweede Kamer zo snel zijn uitgevoerd. Nog geen twee weken geleden namen de gebruikers van de zaal met alleen de tegenstemmen van de Partij voor de Dieren een motie aan waarin het presidium van de Kamer werd verzocht „stappen” te ondernemen „die ertoe leiden dat ook in de plenaire vergaderzaal van het Nederlandse parlement de nationale vlag zichtbaar wordt gemaakt”. Die vlag zou net zo vanzelfsprekend moeten zijn als het aanleren van het volkslied, vond indiener van de motie Kees van der Staaij (SGP).

„Ik beschouw de motie als uitgevoerd’’, zei Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib dinsdag bij het begin van de vergadering. „Wat een mooi moment”, twitterde Van der Staaij vanuit de vergaderzaal. Maar daarna begon het gedonder. Om het wat onparlementair te zeggen: het was toch wel een uitermate lullige vlag. Geen grandeur, geen nationale trots.

Thierry Baudet van het Forum voor Democratie had het over „teleurstellend Madurodamgedoe”. Melige journalisten gingen met hun photoshopprogramma aan de slag. De houder van de vlag achter de voorzitter was veranderd in een bitterbal, schaaltje haring en, ja, een kaasblokje. De Telegraaf onthulde de kosten van de ‘identiteitsoperatie’: 100 euro, ex btw.

Resteert de omvang van de vlag, die ielig afsteekt voor de immense abstracte wandkleden van kunstenaar Rudi van de Wint. Maar dat is dan ook juist het probleem. Eigenlijk is er in de door architect Pi de Bruijn ontworpen zaal geen plaats voor een vlag. Die vond het destijds al vreselijk dat op last van de Arbowet twee bankjes voor Kamerbodes in de zichtlijn kwamen te staan.

En dan zijn er ook nog de geluiden uit het cultuurrelativistische kamp die zeggen dat naast de Nederlandse vlag de Europese vlag moet komen te staan. Kortom: die vlag krijgt nog wel een staartje. Om het op zijn Binnenhofs te zeggen: het is een vlag met in principe vooralsnog een horizonbepaling.