Longreads

Achtergebleven tussen de ruïnes van een vergeten wereld

Ooit leek het onlineplatform Second Life de toekomst van het internet. En in zekere zin was het dat misschien ook wel.

Screenshot Second Life

Wanneer Bridget McNeal ’s ochtends haar kinderen uit bed haalt, heeft ze er al een hele dag opzitten. Ze heeft in de zon gelegen met een goed boek, cocktails gedronken in een hippe club of een nieuw zwembad uitgezocht voor naast haar huis. Ongegeneerd brengt ze zulke dagen door in niets anders dan ondergoed en een badjas.

Zodra rond 07.00 uur de wekkers gaan, begint McNeal aan haar tweede dag. Een dag waarin ze zorgt voor vier jonge kinderen, van wie twee zwaar autistisch zijn, en acht uur lang werkt in een callcenter. Een dag waarop ze kookt, wast, schoonmaakt, de lieve vrede in huis bewaart en zichzelf uiteindelijk uitgeput in bed stort.

Die tweede dag is wat veel mensen haar ‘echte’ leven zouden noemen; die eerste speelt zich af in Second Life, de virtuele wereld die in 2003 werd geschapen en kortstondig razend populair was. Maar voor McNeal is dat digitale leven net zo waardevol, zegt ze in een lang verhaal van het tijdschrift The Atlantic. Ze kan er alles doen wat ze wil.

Vergane glorie

Bijna vijftien jaar na lancering zijn er wereldwijd nog zo’n 600.000 mensen die regelmatig aan Second Life doen. Met hun alter ego luieren en feesten ze, verdienen ze geld en versieren ze andere personages. Ze doen dat in een digitale wereld die bijna 1.800 vierkante kilometer groot is, meer dan de provincie Utrecht.

Heel even, nu zo’n tien jaar geleden, leek Second Life de toekomst van het internet. Het bood de kans op een tweede leven dat volledig vormbaar was, waarin je alles kon doen en worden wat je wil. Maar met de komst van sociale media veranderde dat. De aandacht verschoof, eerst naar Facebook, toen naar Instagram.

Tegenwoordig is Second Life vergane glorie, de ruïne van een rage die nooit echt doorzette. Maar is dat ook echt zo, vraagt schrijfster Leslie Jamison zich af. Vormt het platform niet in veel opzichten het fundament voor de digitale wereld die we nu kennen?

“Maybe Facebook and Second Life aren’t so different in their appeal. Both find traction in the allure of inhabiting a selective self.”

Het voornaamste verschil is volgens Jamison de manier waarop we een beeld van onszelf proberen te vormen. Bij Second Life was dat via een totaal nieuw personage, bij Facebook en Instagram door alleen geluksmomenten te delen.

Lees het hele verhaal - “The Digital Ruins of a Forgotten Future” - op de website van The Atlantic. (Leestijd: 45 minuten, lengte: 9.100 woorden)
    • Joost Pijpker