Filmoverzicht: Brommende Batman en alles van Haneke

Deze week keken de filmrecensenten van NRC onder andere naar ‘Suburbicon’, ‘C’est la vie’, ‘Justice League’ en ‘A Ghost Story’.

  • ●●●●

    Happy End: Drama

    Anne Laurent (Isabelle Huppert) bestiert samen met haar zoon Pierre een bouwbedrijf in Calais. Annes dementerende vader Georges verblijft in haar luxe appartement, waar twee Marokkaanse bedienden de boel draaiende houden. Ook haar broer Thomas woont er, die net de zorg op zich heeft genomen van zijn 13-jarige dochter Ève. Dit omdat Èves moeder, de ex-vrouw van Thomas, in het ziekenhuis ligt. Het leven van de welgestelde familie Laurent neemt een wending als er een ongeluk gebeurt op een van hun bouwplaatsen.

    Aan het eind van Happy End vertelt Georges (Jean-Louis Trintignant) een verhaal aan zijn kleindochter Ève. Iedereen die Amour (2012) zag, Hanekes veelgeprezen euthanasiedrama, herkent er de climax van die film in. In Happy End komen sowieso veel Haneke-motieven samen: racisme (Caché), het fileren van een bourgeoisfamilie, de vermeende onschuld van kinderen (Das weisse Band) en de kritische blik op de (moderne) media. Lees de recensie: Alles waar Haneke voor staat in één film

    Regie: Michael Haneke. Met: Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Mathieu Kassovitz, Toby Jones. In: 31 bioscopen

  • ●●●●

    A Ghost Story: Drama

    Het is onmogelijk om iets over A Ghost Story te zeggen zonder de loop van de gebeurtenissen te verklappen. Terrence Malick-adept David Lowery nam zijn nieuwe film in alle stilte op met Casey Affleck en Rooney Mara, de twee acteurs die ook te zien waren in zijn doorbraakfilm, het romantische noodlotsdrama Ain’t Them Bodies Saints (2013). A Ghost Story is zoals de titel zegt een spookverhaal. Maar het is geen spookfilm. Hij wil ons geen schrik aanjagen. Althans geen andere vrees dan die voor de leegte van het bestaan. Hij hoort eerder tot het genre dat de afgelopen jaren post-horror is gaan heten: artistieke auteursfilms die gebruikmaken van horrorelementen.

    Lowery zelf noemt een hele reeks aan uiteenlopende films die hem inspireerden. Van de klassieke spookhuisfilm Poltergeist (1982), tot de Japanse anime Spirited Away (2001) en Cannes-winnaar Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010). Die beide laatste films waren van invloed op het spook in zijn film. Zo basic als maar kan: een laken met daarin twee zwarte gaten. Lees de recensie: Een spookverhaal, maar geen spookfilm

    Regie: David Lowery. Met: Casey Affleck, Rooney Mara, Will Oldham. In: 16 bioscopen

  • ●●●●

    Heartstone: Coming of age

    Veel efficiënter kan een coming-of-agefilm zichzelf niet introduceren. Jochies in blote bast in een schrale IJslandse zon slaan opgewonden vissen dood, stampen een donderpad tot moes. Een van hen, Thor, test voor de badkamerspiegel met haar uit een borstel hoe zijn schaamhaar er straks uit zal zien. Om direct daarna door zijn pesterige oudere zus in blote kont buiten de deur te worden gezet. De vernedering! Lees de recensie: Je laatste zomer als kind

    Regie: Gudmundur Arnar Gudmundsson. Met: Baldur Einarsson, Blaer Hinriksson, Diljá Valsdottír. In: 8 bioscopen

  • ●●●●●

    C’est la vie: Komedie

    Bruiloften zijn in film altijd zulke vrouwenaangelegenheden – behalve als het over dronken toekomstige bruidegoms gaat die op hun vrijgezellenfeest hun geheugen, hun eer en hun zin in trouwen kwijtraken. Het werkt wel eens verfrissend om het huwelijksfeest vanuit een mannelijk perspectief te zien. Niet dat van de aanstaande echtgenoot, maar dat van de ‘weddingplanner’: de zestigjarige Max, een geroutineerde mopperkont die zelf zijn liefdesleven niet helemaal op orde heeft. Het organiseren van een bruiloft blijkt vooral een stressvolle en helemaal niet zo’n romantische aangelegenheid. De spanning tussen het sprookje voor de schermen en het geren en geraas bij de catering, het explosieve ego van de dj, en de talloze erotische ontwikkelingen die bij zo’n setting horen, is de inzet van C’est la vie. Een film die even fatalistisch is als z’n titel. Zo is het nu eenmaal. Of, zoals het levensmotto van Max luidt: we passen ons aan. Max, DJ Gilles, de ook nogal controlfreakerige bruidegom Pierre, een huwelijksfotograaf die het op eenzame schoonmoeders heeft voorzien, blijven als seinposten van de gebeurtenissen nogal stereotiep. Lees de recensie: Een mannelijke, mopperende ‘weddingplanner’

    Regie: Olivier Nakache, Eric Toledano. Met: Jean-Pierre Bacri, Jean-Paul Rouve, Gilles Lellouche, Vincent Macaigne, Eye Haidara, Suzanne Clément. In: 65 bioscopen

  • ●●●●●

    Justice League: Superheldenfilm

    Winterkleuren. Een treurig fluisterliedje. Skinheads die een islamitische groenteboer terroriseren. Een zwerver met een bordje ‘I tried’. De intro van superheldenfilm Justice League snikt nog even na over de dood van Superman. Sindsdien is de wereld een tranendal. Maar dat was al zo toen Superman nog leefde. Spektakelregisseur Zack Snyder kreeg een paar jaar geleden van DC Comics de taak om rap een heldenteam rond zijn twee uitgewoonde steunpilaren Batman en Superman te formeren dat kon wedijveren met The Avengers, de hitmachine van rivaal Marvel. Snyder koos in Batman v Superman in 2016 voor grimmig messianisme, een broeierige toon en duistere esthetiek: het tegendeel van de kleurrijke, jolige ironie van Marvel. In de finale stierf Superman voor onze zonden. Helaas bleek de film een gehaast rommelpotje en sloeg Snyders zware toon, die voorheen gangbaar was bij superheldenfilms, niet meer zo aan. Lees de recensie: Batman gromt een heldenteam bij elkaar

    Regie: Zack Snyder. Met: Ben Affleck, Gal Gadot, Ezra Miller, Henry Cavill, Jason Momoa, Ray Fisher. In: 141 bioscopen

  • ●●●●●

    Suburbicon: Zwarte komedie

    Oorlogsepos The Monuments Men (2014) was futloos en flopte. Nu ook zijn zwarte komedie Suburbicon mislukt, wordt het de vraag of George Clooney wel zo goed kan regisseren.

    Clooneys opzet is bittere satire over racisme. Onder de indruk van ‘Black Lives Matter’ wilde Clooney een film maken over de rellen van 1957 in modelbuitenwijk Levittown, Pennsylvania. Daar ontketenden een zwart gezin en een stokende postbode in 1957 een orgie van haat, compleet met brandende kruizen en Confederatievlaggen. En dat in een staat die aan de noordelijke kant streed in de Burgeroorlog. Lees de recensie: Clooney mixt cynisme en boze ernst in mislukte satire

    Regie: George Clooney. Met: Matt Damon, Julianne Moore. In: 53 bioscopen